لــب به این ژل نزنید

لــب به این ژل نزنید پزشکی

دکتر گلرخ ثریا/«میزگرد زیبایی» درباره تزریق ژل پاژ به لب با حضور دکتر عبدالجلیل کلانترهرمزی جراح پلاستیک و زیبایی، دکتر بهروز باریک?بین متخصص پوست ومو، دکتر منصور بهرامی روان?شناس و دکتر افشین یداللهی روان?پزشک لــب به این ژل نزنید اولین بار او را در کلاس زبان دیدم.چند ماهی بود برای گرفتن پذیرش از یکی از […]

دکتر گلرخ ثریا/«میزگرد زیبایی» درباره تزریق ژل پاژ به لب با حضور دکتر عبدالجلیل کلانترهرمزی جراح پلاستیک و زیبایی، دکتر
بهروز باریک?بین متخصص پوست ومو، دکتر منصور بهرامی روان?شناس و دکتر افشین یداللهی روان?پزشک لــب به این ژل نزنید اولین
بار او را در کلاس زبان دیدم.
چند ماهی بود برای گرفتن پذیرش از یکی از دانشگاه‌های خارج از کشور، با هم همکلاس شده بودیم و زبان
می‌خواندیم.
یک روز دوستم با قیافه‌ای جدید و عجیب وارد کلاس شد که تعجب همه را برانگیخت؛ با لب و لوچه‌ای
برجسته و ناقرینه…
همه همکلاسی‌ها خجالت می‌کشیدند از او درباره علت این ظاهر جدید بپرسند.
بعضی‌ها هم آن را به حساسیت به خوراکی‌ها نسبت می‌دادند ولی وقتی با دوستم تنها شدم و علت ماجرا را
پرسیدم، فهمیدم برای حجیم‌کردن لب‌هایش به یک پزشک عمومی در کرج مراجعه کرده که فقط کارهای مربوط به پوست و
زیبایی انجام می‌داده، ولی این بلا به سرش آمده است.
ادامه ماجرا را از زبان خودش که دانشجوی پزشکی است و بعد نظر متخصصان را درباره مشکل او بخوانید.
این خانم که از تزریق ژل به لبش پشیمان شده، می?گوید: ۵ بـار بـرای تـرمیـم لبـم مـراجعـه کـردم و آخـرش
لبـم کـج شـد سلامت: از تزریق مواد حجم‌دهنده به لبت راضی هستی؟ نه، اصلا آن چیزی که می‌خواستم نشد.
قبل از تزریق، پزشک عکس‌های قبل و بعد از تزریق افرادی که این کار را انجام داده بودند، نشانم داد.
من هم که خیلی مشتاق بودم، لب?هایم حجیم?تر شود، از او خواستم این کار را برایم انجام دهد، ولی متاسفانه
بعد از تزریق مواد حجم‌دهنده، اصلا از شکل لبم خوشم نیامد.
سلامت: چرا؟ دکتر برای من تزریق ژل‌پاژ انجام داد که گفته می‌شد بهترین نوع ژل است.
۵ بار برای ترمیم رفتم چون داروی بی‌حسی را در لب من تزریق می‌کردند، لبم ورم می‌کرد و مشخص نمی‌شد
چقدر ژل به آن تزریق شده است.
بعد از چند روز که ورم می‌خوابید، معلوم می‌شد لبم کج است و مجبور می‌شدم دوباره برای ترمیم بروم تا
شکل آن درست از آب دربیاید.
این کار باعث شد لب من بیش از حد نازک شود.
بعد از مدتی لب پایینم آفت زد و از زخم، ژل خارج می‌شد.
در قسمت بالای لبم، ژل پشت لب جمع می‌شد و نه‌تنها زیبایی نداشت، بلکه خیلی بدشکل، بزرگ و ناصاف شده
بود.
۳ بار برای تخلیه ژل به پزشک دیگری مراجعه کردم ولی با اینکه هر بار کلی ژل از لب من
درمی‌آید لب‌هایم به هیچ‌وجه کوچک‌تر نمی‌شود.
یکی دیگر از دوستانم که همین ژل‌ را تزریق کرده بود با مراجعه به پزشک متخصص در یک جلسه ژل
را کاملا تخلیه کرد.
با پرس‌وجو از دوستم این مرکز را پیدا کردم و همچنان در حال تخلیه هستم ولی لبم در حال حاضر
یک?سوم اندازه قبل?اش شده و هنوز مقداری ژل داخل آن وجود دارد که دوباره باید تخلیه شود.
سلامت: چه کار کردید، با پزشکتان مشورت نکردید؟ این کار را انجام دادم ولی فایده‌ای نداشت.
پزشک بعد از معاینه اعلام کرد مواد تزریق‌شده در بافت‌های لبم حرکت کرده و به‌صورت ناقرینه پخش شده است.
گویا بدنم به مواد تزریق‌شده، حساسیت داشته است.
پزشک از من خواست کمی صبر کنم تا بهتر شوم ولی با گذشت زمان قرینه‌نبودن لب من تغییری نکرد و
حتی بدتر هم شد.
سلامت: آخر در این وضعیت چه تصمیمی گرفتید؟ درنهایت با یک جراحی سرپایی در مطب، مواد تزریق‌شده را که در
بخشی از لبم جمع شده بود،‌ خارج کردند.
البته این عمل، عمل جراحی‌ ترسناکی برای من بود چون بخشی از لبم برش داده و این مواد به سختی
از لبم خارج شد.
بعد از این جراحی، افسرده شدم و تصمیم گرفتم بینی‌ام را جراحی کنم و پروتز گونه بگذارم.
سلامت: گذاشتن پروتز در گونه‌ات برایت مشکلی ایجاد نکرد؟ من برای عمل جراحی گذاشتن گونه شوق و ذوق زیادی داشتم.
به همین دلیل از یک پزشک جراح خواستم که همراه با عمل جراحی بینی‌ام، برایم پروتز گونه هم بگذارد.
به همین دلیل هر دو عمل جراحی همزمان برایم انجام شد؛ هم بینی‌ام جراحی شد و هم پروتزهای سیلیکونی در
گونه‌هایم کار گذاشته شد.
سلامت: از این جراحی زیبایی راضی بودید؛ این بار دردسرساز نشدند؟ از عمل جراحی بینی‌ام راضی بودم ولی گذاشتن پروتز
گونه چندان موفقیت‌آمیز نبود.
مدتی پس از عمل احساس کردم گونه‌هایم قرینه نیستند و یکی از دیگری بزرگ‌تر است.
این گونه‌های پروتزی در یک راستا هم نبودند.
در عین حال ترشحات بدمزه‌ای از دهانم خارج می‌شد.
وقتی به پزشک مراجعه کردم، فهمیدم یکی از پروتزها عفونت کرده است و باید از صورتم خارج شود.
سلامت: با این دردسرها چگونه کنار آمدی؟ روی روحیه‌ات اثر منفی نگذاشت؟ چند ماه به دانشکده نرفتم و مرخصی تحصیلی
گرفتم چون خجالت می‌کشیدم با این چهره در جامعه و میان دوستانم حاضر شوم.
در این مدت به یک روان‌شناس مراجعه کردم و الان مدتی است تحت درمان هستم.
روان‌شناس به من کمک می‌کند که با چهره جدیدم کنار بیایم و اعتماد‌به‌نفس ازدست‌رفته‌ام را بازیابم.
حالا در روز هزاران بار آرزو می‌کنم همان آدم قبلی پیش از جراحی شوم و می‌گویم کاش این بلاها را
سر خودم نیاورده بودم.
این عمل‌های جراحی من را از درس و دانشگاه عقب انداخت و در عین حال اثر بدی روی روحیه‌ام گذاشت
که زدودن آن برایم بهای سنگینی داشت.
نگاه اول نظر دکتر عبدالجلیل کلانتر هرمزی فوق‌تخصص جراحی پلاستیک درباره سوژه «میز گرد سلامت»: بــزرگــی دائـمـی لـب‌هـا روش بـی?‌خـطـری
نـدارد صورت یکی از نواحی مهم بدن است که بارها توسط فرد در طول شبانه‌روز مورد ارزیابی قرار می‌گیرد.
حالت چشم‌ها، پیشانی، لب و دهان و چانه از مناطقی است که بیشتر از سایر قسمت‌ها بررسی می‌شود.
لب‌ها علاوه بر زیبایی خاص خود شاید چون خاستگاه تلکم است و اغلب افرادی که در مقابل انسان‌ قرار می‌گیرند
برای شنیدن بهتر جملات و کلمات حرکت لب‌ها را مدنظر قرار می‌دهند، در ترکیب زیبایی صورت جایگاه خاصی را به
خود اختصاص می?دهند.
حالت لب‌ها معمولا با توجه به جنس، سن، رنگ پوست، نژاد و وضعیت جسمانی فرد اعم از درشت یا نازک
هم تابع وضعیت خاص خود است ولی آنچه مهم است این است که اکثر افراد درست یا غلط لب برجسته
دوست دارند و مایلند که قرمزی لب و پوست به طور واضح خط تفکیکی داشته باشند.
برای بزرگی دائمی لب‌ها روش بی?‌خطری وجود ندارد ولی یکی از علل مراجعات بیماران طالب زیبایی است.
برای بزرگ کردن لب چند روش قابل‌تصور است؛ دستکاری روی استخوان و دندان‌های پشت لب، جراحی نسوج نرم لب از
داخل یا بیرون لب، تزریق مواد پرکننده اعم از بافت خود شخص یا مواد مصنوعی قابل‌جذب و دائم.
جراحی استخوان برای بزرگ کردن لب بیشتر در موارد ناهنجاری فک بالا یا پایین انجام می‌شود که پس از اصلاح
وضعیت فک لب هم ممکن است بزرگ‌تر دیده ‌شود.
جراحی روی نسوج نرم لب با تغییر طول و عرض لب با بر‌ش‌های داخل یا خارج دهانی ممکن است منجر
به بزرگ شدن لب شود.
یکی از موارد شایع بزرگ کردن لب‌ها استفاده از پرکننده‌هاست که حتما باید پس از بررسی دقیق و علمی انجام
شود.
تزریق چربی خودی یا سایر نسوج خودی به لب یکی از روش‌های مرسوم است.
تزریق مواد مصنوعی قابل جذب نیز روشی شایع برای پرکردن حجم لب است که این روش هم ضوابط خاص خود
را دارد.
پرکردن لب با مواد غیرقابل جذب (همانند ژل دائم) یکی از روش‌های زود اثر ولی خطرناک است که طی چند
سال گذشته بسیاری از داوطلبان بزرگ شدن لب را ناکام گذاشت.
این ماده غیراستاندارد که به راحتی قابل تهیه است و متاسفانه در بسیاری از مراکز غیرمجاز تزریق می‌شود حجم فراوانی
از شکایات جراحی زیبایی را به خود اختصاص داده است.
عوارض ژل دائم عفونت‌های مکرر، گلوله شدن محل، تورم‌های مکرر و تخریب لب بوده است.
ژل دائم لب توصیه نمی‌شود و بهترین کار قبل از هر اقدام مشورت کافی و دقیق با پزشک زیبایی است.
یادمان باشد که در بیشتر موارد اندازه لب‌ها با شکل صورت تنظیم شده و تخریب این حالت ممکن است لب
را از حالت عادی خارج کند.
عوارض ایجاد شده در لب ناشی از جراحی یا تزریق پرکننده به ندرت قابل‌اصلاح صد درصدی هستند.
بزرگ کردن لب کار ساده‌ای نیست و افرادی که در کوتاه‌مدت ممکن است به طور کاذب جواب گرفته باشند در
زمان طولانی ممکن است دچار عارضه شوند.
پروتزها جدا از اینکه ساخت چه شرکت یا چه جنسی باشند همه نقش پرکننده ثابت را بازی می‌کنند و غیرقابل
جذب هستند.
خصوصیت دیگر آنها این است که در صورت عدم رضایت بیمار برخلاف مواد تزریقی، قابل خارج کردن هستند.
شایع‌ترین پروتز استفاده شده در صورت به ترتیب در ناحیه گلو، چانه، بینی و زوایای فک تحتانی است.
پروتز ممکن است ندرتا در نواحی شقیقه (گیجگاه) یا پیشانی هم گذاشته شود.
عموما پروتزهای ناحیه صورت برای موارد زیبایی و برجسته کردن صورت به کار می‌روند ولی موارد متعددی هم وجود دارد
که پروتز بعد از صدمات یا پرکردن نواقص بعد از جراحی سرطان یا موارد نقایص مادرزادی یا عوارض جراحی زیبایی
به کار برده می‌شود.
پروتز به کار برده شده در صورت براساس سن و جنس فرد و اندازه صورت (اندازه‌گیری زوایا و حجم صورت)
و نقص و تمایل بیمار و استعداد بافت شخص متفاوت است.
معمولا پروتزها در اندازه‌های مختلف از نظر قطر و ابعاد وجود دارد و انتخاب پروتز براساس شرایط تعیین می‌شود.
تمام پروتزهای سر و صورت با استفاده از برش جراحی، در اتاق عمل مجهز و شرایط استریل حداکثری در صورت
گذاشته می‌شوند.
پروتز چانه، گونه و زوایای فکی عمدتا از طریق برش داخل دهانی جاگذاری می‌شوند.
به ندرت ممکن است پروتز گونه همراه با شکاف جراحی زیبایی پلک تحتانی به کار رود.
در چانه نیز علاوه بر روش داخل دهانی در صورت وجود اسکار در زیر چانه یا احتمال لزوم برداشت چربی
زیر چانه ممکن است از برش همزمان زیر چانه پروتز جاگذاری شود.
امکان عفونت در همه انواع پروتز به خصوص در اطراف دهان و بینی وجود دارد ولی این خطر عمدتا محدود
به ۲ تا ۳ هفته اول بعد از عمل است.
در صورتی که بیمار قبلا در ناحیه جراحی شده از نظر گذاشتن پروتز مواد تزریقی غیراستاندارد همانند ژل استفاده کرده
باشد یا در نواحی اطراف پروتز مواد جدید تزریق کند احتمال بروز عفونت بالا می‌رود.
دوام و عمر پروتزها معمولا دائمی است ولی در موارد خاص جراح ممکن است مجبور به تخلیه پروتز شود.
این موارد شامل اثر منفی روی محل جراحی، جابه‌جایی یا عفونت و عدم قرینگی یا عدم رضایت بیمار از محل
پروتز یا شکل ظاهر آن است.
پروتزهای صورت و بینی معمولا پس از مدتی تقریبا شکل ناحیه مربوطه را به خود می‌گیرد ولی در صورت نیاز
به جراحی بعدی روی صورت اعم از زیبایی یا غیرزیبایی باید جراح از وجود پروتز مطلع شود.
اساس طراحی پروتزها برای اصلاح نواقص زیبایی و طبیعی‌کردن صورت است و اشخاص نباید آن را با مدل کفش و
لباس و ماشین اشتباه بگیرند.
جراحی پروتز یک جراحی حساس، دقیق با محاسبات ریاضی در صورت است و هر شخص با یک بار گذاشتن و
خارج کردن پروتز انگار یک کوپن خود را می‌سوزاند.
خیلی‌ها به‌رغم داشتن صورت طبیعی و قابل قبول جامعه و عرف باز هم سعی می‌کنند صورت خود را به تیغ
جراحی بسپارند و اجازه دهند شکل پروتز برایش تعیین تکلیف کند.
گرچه بسیاری از ستارگان سینما ممکن است یبنی خود را عمل کرده باشند یا از پروتز یا پرکننده‌های نسجی صورت
استفاده کرده باشند ولی یادمان باشد که اولا آنها در جهت شغل‌شان حرکت می‌کنند ثانیا برای تازه نگه داشتن این
روند نیاز دائم به مراقبت‌های خاص خود را دارند.
وظیفه اصلی طالب این نوع جراحی‌ها پیداکردن فوق تخصص مربوطه است تا قبل از جراحی مشاور صادقی باشد، دانش تجربه
داشته باشد، انواع خطرات و ضررهای معمول را عنوان و از میان همه اقدامات، کم‌خطرترین و کم‌عارضه‌ترین را پیشنهاد کند.
جراحی پروتز مطلقا جراحی کوچکی نیست و نیازمند محاسبه دقیق علمی،‌ آمادگی جسمی، روحی و روانی بیمار، توان جراح و
وجود اتاق عمل مجهز با شرایط بیهوشی استاندارد است.
نگاه دوم خودزشت انگاری یعنی چه؟ دکتر افشین یداللهی/ روان‌پزشک و معاون پژوهشی مرکز مطالعات رسانه و هنر دانشگاه علوم
پزشکی شهید بهشتی زیبایی خصوصیتی نسبی است که افراد براساس تعریفی که از آن دارند، سعی می‌کنند با آراستگی بیشتر،
زیباتر جلوه کنند اما پرداختن به این مساله، اگر از حد مشخصی فراتر رود و به‌حدی برسد که فرد را
وادار به انجام جراحی‌های زیبایی مکرر کند؛ دیگر طبیعی نیست و نشان‌دهنده احتمال ابتلا به اختلال «‌خودزشت‌اِنگاری» است.
با این اختلال بیشتر آشنا شویم.
مبتلایان به این بیماری تصور می‌کنند نقطه‌ای از بدنشان مثل بینی، گونه‌ها، لب?ها، سینه‌ها یا شکم و…
بدشکل است و نیاز به اصلاح دارد؛ در حالی که این احساس با میزان اشکال احتمالی موجود در ظاهر آنها
تناسبی ندارد.
شایع‌ترین سن شروع این اختلال ۱۵ تا ۳۰ سالگی و فراوانی آن در بین زن‌ها بیش از مردهاست.
از طرفی احتمال ابتلا به این اختلال در بین افراد مجرد بیشتر است.
عده زیادی از افرادی که به این مشکل دچار می‌شوند، معمولا به اختلال روانی دیگری مثل افسردگی، اختلال‌های اضطرابی و
روان‌پریشی هم مبتلا بوده یا هستند.
این افراد، مدام جلوی آینه می‌نشینند و به دنبال ایراد‌های چهره و بدنشان می‌گردند.
گاهی هم عکس این حالت اتفاق می‌افتد؛ یعنی شخص دچار این اختلال، از آینه فراری می‌شود و اصلا نمی‌خواهد خودش
را در آینه یا سطوح صیقلی نگاه کند.
با ایجاد این حس، بیمار اعتماد به نفسش را از دست می‌دهد.
نمی‌تواند یا نمی‌خواهد در جمع‌های خانوادگی یا محیط بیرون از منزل حاضر شود و به‌تدریج گوشه‌گیر و تنها می‌شود.
بی‌انگیزگی، تحریک‌پذیری، عصبانیت، خستگی و دلزدگی و اضطراب از دیگر حالت‌های روانی این افراد است.
این حالت‌ها روی وضعیت شغلی و تحصیلی آنها هم تاثیر منفی می‌گذارد و شخص ممکن است ترک‌تحصیل کند یا از
شغلش استعفا دهد.
رابطه زناشویی این بیماران نیز دچار اختلال می‌شود زیرا حوصله و فرصت کافی برای بودن در کنار همسر و فرزند
و رسیدگی به امور زندگی و حتی فردی را ندارند.
بیماران مبتلا به خودزشت‌انگاری، ممکن است با وجود رضایت‌بخش بودن نتیجه عمل جراحی، از پزشک شکایت کنند؛ چون منشاء مشکل
آنها روانی است نه جسمی ‌که با عمل جراحی برطرف شود.
به همین دلیل جراحان پلاستیک باید با مشاهده افرادی که احساس نگرانی‌ از وضع ظاهری‌شان غیرعادی است و تناسبی با
نقص احتمالی موجود در چهره یا بدنشان ندارد، آنها را به روان‌پزشک ارجاع دهند.
در این موارد درمان دارویی روان‌پزشک تاثیرگذارتر از جراحی است.
گاهی بیماران برای شرح نقص چهره یا سایر اعضای بدنشان از عبارت‌های نامفهوم استفاده می‌کنند، مثلا می‌گویند «بینی من مچاله
شده است» یا «گونه من نیم‌گونه است» و دیگران متوجه منظورشان نمی‌شوند، ولی آنها درواقع نقص یا بدفرمی ‌اعضای بدنشان
را به این شکل بیان می‌کنند.
بیماران مبتلا به این اختلال، متوجه بیماری‌شان نمی‌شوند و دلیل مراجعه آنها، حالت‌هایی مثل افسردگی، اضطراب، اختلال‌های اضطرابی و…
است که در بررسی‌های بیشتر مشکل اصلی، یعنی اختلال «خودزشت‌انگاری» تشخیص داده می‌شود.
درباره مساله تزریق لب ‌که در حال حاضر در کشور ما به‌صورت گسترده‌ای انجام می‌شود؛ ‌باید نکاتی را مدنظر قرار
داد.
نخست اینکه نمی‌توان گفت همه افرادی که این کار را انجام می‌دهند، ‌لزوما به اختلال «خودزشت‌اِنگاری» مبتلا هستند.
دیگر اینکه گروهی از آنها تحت‌تاثیر تبلیغات و عده‌ای دیگر به دلیل الگوبرداری و تقلید از بعضی هنرپیشه‌ها و…
این عمل جراحی را انجام می‌دهند.
پیروی از مُد نیز در گرایش به انجام این عمل جراحی بی‌تاثیر نیست.
سطحی‌نگری، ‌احساس کمبود و خود‌کم‌بینی از دیگر علل گرایش به انجام عمل تزریق ژل لب است.
درواقع کسانی که این کار را انجام می‌دهند، تلاش می‌کنند تا با ایجاد تغییراتی در چهره‌شان، ‌کمبودهای خود را جبران
کنند.
وجود رگه‌هایی از شخصیت «‌نمایشی» در فرد نیز از دلایل دیگر مبادرت به عمل تزریق ژل لب است.
این عمل عوارض و تبعاتی نیز برای فرد به دنبال دارد؛ هم عوارض مستقیم و هم عوارض جانبی ناشی از
این عمل ‌که هر دوی این عوارض فرد را برای مدتی درگیر می‌کند.
در مواردی، پس از تزریق، ‌چهره فرد از حالت طبیعی خارج می‌شود و لب ‌پس از عمل و تزریق ژل
با سایر اجزای صورت تناسب نخواهد داشت.
همان‌طور که اشاره کردیم، درمان این اختلال از طریق تکرار عمل زیبایی نیست و درمان دارویی تحت‌نظر روان‌پزشک، راه تعدیل
این اختلال است.
نگاه سوم ماجراهای ژل پاژ دکتر بهروز باریک‌بین متخصص پوست و مو و عضو هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی شهید
بهشتی در میان بیماران مراجعه‌کننده به کلینیک‌های پوست و مو برخی افراد واقعا درصدد درمان بیماری‌های پوست و موی خود
هستند ولی بسیاری از افراد برای بهترشدن چهره‌شان به کلینیک پوست مراجعه می‌کنند.
بیشتر این افراد دوست دارند لب‌ها و گونه‌های برجسته‌تری داشته باشند و از پزشکشان می‌خواهند که برایشان تزریق‌های حجم‌دهنده را
انجام دهند.
ما به‌عنوان متخصص پوست در وهله اول تلاش می‌کنیم بیماران را از این عمل‌ها منصرف کنیم.
در این میان بیمارانی هستند که برای رفع عوارض تزریق‌های قبلی به ما مراجعه می‌کنند که درمان این بیماران به
مراتب دشوارتر است و در بسیاری از موارد ما مجبور هستیم این مواد را از گونه یا لب بیمار بیرون
بکشیم.
میهمان میزگرد این هفته ما هم قبلا نزد پزشک دیگری ژل‌پاژ تزریق کرده بود.
ما مجبور شدیم این ژل را به سختی از لب این بیمار بیرون بکشیم.
بیشتر افرادی که صورت لاغر، استخوانی یا کشیده‌ای دارند اقدام به کاشت گونه می‌کنند.
در این روش جراحی، پروتز در ناحیه گونه بین عضله و استخوان پیچ می‌شود که این عمل از طریق داخل
دهان انجام می‌شود.
در این روش، تزریق ماده فیلر توسط متخصصان پوست صورت می‌گیرد این ماده می‌تواند از چربی‌های خود فرد که از
ناحیه شکم و ران استخراج شده باشد.
این مواد تزریقی از ۲ ماه تا یک سال ماندگاری دارند بنابراین پس از ۲ تا ۳ بار تزریق می‌توان
اثر ماندگاری آن را به یک تا دو سال هم رساند.
تزریق فیلر که از چربی خود فرد گرفته شده است عوارض خاصی برای فرد ندارد، ماده دیگری هم برای تزریق
وجود دارد این محصول که ژل‌پاژ نام دارد، ۸ سال پیش توسط کشور اوکراین وارد شد اما افراد مصرف‌کننده دچار
عارضه‌هایی شدند.
بیمار این هفته میزگرد هم از این ماده استفاده کرده است در بعضی از افراد این ژل جابه‌جا می‌شود و
به صورت یک توده در صورت حرکت می‌کند که می‌توان این ژل را تخلیه کرد.
ولی در بعضی از افراد ژل به‌طور یکنواخت تزریق می‌شود و نمی‌توان کار خاصی برای آنها انجام داد.
همچنین این مواد از مونومرهای سرطان‌زا ایجاد شده است که ‌می‌تواند موجب ایجاد سرطان در افرادی شود که این ماده
را تزریق می‌کنند.
بعضی از افراد که این ماده را تزریق می‌کنند دچار حساسیت شده و سیستم ایمنی‌شان در برابر این ماده به
مبارزه می‌پردازد.
در بعضی از افراد دیگر این ماده می‌تواند ایجاد گرانولوما کند؛ درواقع این امر زمانی اتفاق می‌افتد که ژل سفت
و به‌طور کامل در صورت باعث تورم می‌شود.
در حال حاضر ژل‌های مناسبی در بازار وجود دارند که برخی از آنها از ماده هیالورونیک?اسید مشتق شده‌اند که میزان
عارضه‌شان بسیار کم است و مدت ماندگاری آن ۹ ماه تا یک سال است.
ژل دیگری که نیمه عمر طولانی‌تری دارد از هیدروکسی آپاتیت مشتق‌شده که از ژل مشتق‌شده از هیالورونیک‌اسید موثرتر است و
به‌صورت عمقی تزریق می‌شود.
نگاه چهارم جراحی‌های زیبایی رو به افزایش است دکتر منصور بهرامی / روان?شناس انسان به دلیل کمال‌گرایی همیشه در جست‌وجوی
به‌دست ‌آوردن زیبایی‌ها بوده است.
به همین دلیل همیشه در جست‌وجوی راه‌هایی برای دستیابی به زیبایی بیشتر است.
مثلا استفاده از روش‌های جراحی یا استفاده از پروتزهای مختلف و ژل‌ها که در سال‌های اخیر بسیار باب شده است.
از دیدگاه روان‌شناختی یکی از دلایل توجه و به کارگیری این ابزار و لوازم سعی در گریز از دوران پیری
و هر چه بیشتر جوان‌ماندن است.
در بین روش‌‌های ارائه‌شده جنبه اقتصادی آن هم حائز اهمیت است.
استفاده از ژل‌های غیراستاندارد (قطعا ارزان‌تر) یا استفاده از افراد غیرمتخصص با مبلغ کمتر یکی از راه‌حل‌های موجود برای این‌گونه
افراد است.
این امر تنها زمانی به نتیجه خواهد رسید که با نظر روان‌شناس همراه باشد در غیر این صورت افراد پس
از طی دوره کوتاهی یا به نقایص دیگری در چهره خود پی می‌برند یا از کار خود پشیمان می‌‌شوند.
از نظر آماری، تکرار جراحی‌های زیبایی رو به افزایش است.
پیشنهاد می‌شود در کنار گروه‌های جراحی و پلاستیک با استفاده از متخصصان مشاوره پیش از اقدام جراحی و پس از
آن طراحی در درمان و نظارت بر عملکرد درمان به طور صحیح انجام پذیرد.
در غیر این صورت نتیجه مطلوب به دست نمی‌آید.
این‌گونه افراد باید همیشه از خود بپرسند چرا می‌خواهند خود را به دست این‌گونه اقدامات بسپارند؟ و نتیجه حاصل شده
چه تغییرهایی در زندگی و سلامت جسم و روان آنها دارد.
به هر حال زیباترشدن چنانچه عوارضی نداشته باشد مشکل خاصی را ایجاد نمی‌کند.
آشنایی با بیماری «اختلال در درک شکل‌ بدن» وقـتـی جراحی پلاستیک نشانـه بیمـاری است…
دکتر «آنتونی یون» یکی از جراحان مشهور پلاستیک در بورلی هیلز است که جراحی چهره بسیاری از ستارگان هالیوودی کار
اوست.
این جراح پنجه طلایی، وبلاگ پرطرفداری به نام «بخیه» دارد که در آن خاطراتش از جراحی‌های پلاستیک و تجربه‌های شخصی‌اش
را با مردم در میان می‌گذارد.
او در آخرین نوشته خود در این وبلاگ پرده از بیماری ناشناخته‌ای برمی‌دارد که بسیارظریف و آرام در ذهن بعضی
از بیماران مطب‌های جراحان پلاستیک رخنه می‌کند و هم خود بیمار و هم پزشک و جراح را از ایرادگیری‌های بی‌شمار
کلافه می‌کند.
این بیماری «اختلال در درک شکل بدن» نامیده می‌شود.
مطالعه جدیدی که به وسیله انجمن جراحان پلاستیک آمریکا انجام شده است، نشان می‌دهد خانم‌ها «آنجلیناجولی» را زیباترین بازیگر زن
و مردان «برادپیت» را زیباترین و خوش‌تیپ‌ترین بازیگر مرد می‌دانند.
این افراد بازیگر هستند و زیبایی شرط اول کار آنهاست ولی چرا مردم عادی دوست دارند مثل بازیگران زیبا باشند؟
این جراح مشهور پلاستیک از خاطرات دوران نوجوانی‌اش می‌گوید: «۲۰ سال پیش، به مطب یک جراح پلاستیک رفتم و آرزو
داشتم با جراحی پلاستیک شبیه عکسی که در دستم بود، بشوم.» این جراح مشهور در آن زمان عکس «آندره آغاسی»،
تنیسور مشهور را در دست گرفته بود و از جراح فک و صورت می‌خواست چانه‌ و فکش را طوری جراحی
کند که شبیه آندره آغاسی شود.
فک او در دوران دبیرستان، بسیار بزرگ‌ شده بود.
جراح فک به این نوجوان گفت برایش بهترین جراحی را انجام می‌دهد و سپس فک او را در دو بخش
شکست و عقب برد و با سیم به هم بست.
جراح مشهور امروزی می‌گوید پس از این عمل گرچه مثل آندره آغاسی نشد ولی زیباترین عمل جراحی که ممکن بود
را برایش انجام دادند.
این جراح مشهور می‌گوید که متاسفانه بسیاری از بیماران از جراح خود نمی‌خواهند آنها را «زیباتر» یا حتی «طبیعی» جراحی
کنند.
این افراد فقط با اصرار می‌خواهند که شبیه ستاره سینمایی شوند که عکسش را در دست دارند.
این تمایل به تبدیل شدن به شخصی دیگر، می‌تواند نشانه اختلال روحی و روانی شدیدی باشد.
اختلالی که روان‌شناسان آن را «اختلال در درک شکل بدن» می‌نامند.
در این بیماری فرد خودش را در آینه می‌بیند اما چیزی کاملا متفاوت از آنچه دیگران می‌بینند و درک می‌کنند،
درک می‌کند.
فرد مبتلا به این اختلال گاهی چند بار جلوی آینه می‌رود و برآمدگی کوچک روی بینی‌اش را اندازه یک هندوانه
می‌بیند.
از نشانه‌های این اختلال روانی این است که افراد مبتلا تعریفشان از زیبایی کامل، چهره بازیگر موردعلاقه‌شان است.
آنها هرگز از عمل جراحی خود راضی نخواهند بود مگر اینکه در «ذهنشان» واقعا باور کنند شبیه هنرپیشه موردنظرشان شده‌اند.
جراحان پلاستیک معمولا از جراحی چنین بیمارانی طفره می‌روند چون اعتقاد دارند این افراد به جای جراحی پلاستیک باید ذهنشان
را درمان کنند و به جای مراجعه به جراح پلاستیک، از یک روان‌شناس یا روان‌پزشک کمک بخواهند.
آمارها چه می‌گویند؟ نتایج مطالعه‌ها نشان می‌دهد ۲-۱ درصد افراد جامعه به این بیماری مبتلا هستند.
این افراد گاهی آنقدر از ظاهر خود احساس ناراحتی می‌کنند و نسبت آن نگران هستند که دچار اضطراب و افسردگی
می‌شوند و حتی دست به خودکشی می‌زنند.
در یک مطالعه ۴ ساله منتشرشده در شماره ژوئن ۲۰۰۶ مجله روان‌پزشکی آمریکا، از ۱۵۸ نفر مبتلا به این اختلال،
۳۶ درصد به خودکشی فکر کرده بودند که اثر مستقیم بیماری‌شان بود و ۶/۲ درصد حتی خودکشی را هم تجربه
کرده بودند.
نشانه‌های این بیماری متفاوت است.
مثلا یکی از این بیماران احساس می‌کرد سرش از بدنش کوچک‌تر است و دربه‌در دنبال جراحی می‌گشت که سر او
را بزرگ‌تر کند.
مطالعه دیگری نشان می‌دهد که ۱۵-۷ درصد افرادی که به جراحی پلاستیک روی می‌آورند، از این اختلال رنج می‌برند.
نتایج این مطالعه در شماره دسامبر سال ۲۰۰۶ مجله جراحی پلاستیک آمریکا منتشر شده است.
در این‌باره هنوز هم باید مطالعه و تحقیق‌های زیادی انجام شود ولی نمی‌توان گفت این بیماری به سادگی از طریق
ژن خاصی به ارث می‌رسد و از فردی به فرد دیگر منتقل می‌شود.
تاریخ بروزرسانی : 2011-07-16 / گردآوری :
/
برچسب ها:
گزارش خطا در خبر
اخبار مرتبط :
logo-samandehi