راه رسیدن به آزادگی در دنیا

راه رسیدن به آزادگی در دنیادین و اندیشه

راه رسیدن به آزادگی در دنیاReviewed by Esmaeeli on Aug 31Rating: اکثر مکاتب بر رعایت اخلاق سفارش و تاکید کرده اند، اما این مکاتب الهی هستند که حدود دقیق اخلاق را مشخص کرده اند، چرا که گاهی مرزهای اخلاقی در معاشرت آشفته می شود.به عنوان مثال افراد به نام خضوع و تواضع در دام ذلت […]

راه رسیدن به آزادگی در دنیاReviewed by Esmaeeli on Aug 31Rating:
اکثر مکاتب بر رعایت اخلاق سفارش و تاکید کرده اند، اما این مکاتب الهی هستند که حدود دقیق اخلاق را
مشخص کرده اند، چرا که گاهی مرزهای اخلاقی در معاشرت آشفته می شود.
به عنوان مثال افراد به نام خضوع و تواضع در دام ذلت و حقارت می افتند و به نام وقار
و عزت، گرفتار تکبر و خودبرتربینی می شوند.
از این رو شناختن مرزها و تشخیص جایگاه هر یک از صفات مهم است.
درباره حدود مرزهای اخلاقی باید گفت بندگی، بد است اما در برابر خداوند نیکوست.
آزادی، مقدس و مطلوب است، اما نسبت به خدا و حریم بندگی، عبودیت و فرمانبرداری قداست دارد.
خود را حقیر دیدن، نشانه ضعف روح است، اما در برابر خداوند انسان را به عظمت می رساند و بزرگی
و عزت را در سایه عبودیت فراهم می آورد.
تواضع پسندیده است، اما حاجت نزد دونان بردن و ملتمسانه بار منت نامردان را کشیدن بسیار زشت و حقارت آمیز
است.
البته کسی نباید به اشتباه فکر کند که برای عزت و سربلندی باید از خضوع و خاکساری و فروتنی گذشت،
به ویژه در پیشگاه خدای متعال که در این قلمرو، هر که بنده تر و خاضع تر باشد و دست
نیازش گشوده تر، مقرب تر است و محبوب تر.
در برابر خدا، باید سر فرود آورد و به نیازخواهی پرداخت، چرا که بندگی درگاهش و اطاعت فرمانش و سجود
در پیشگاهش در هر که تحقق پذیرد، از بار منت دیگران کشیدن و خواری و ذلت دونان را تحمل کردن
نجات می یابد.
به فرموده امام صادق(ع) هر کس عزت بدون بدون قوم و عشیره می خواهد، و هیبت و شکوه بدون سلطنت
و حکومت می جوید و سرمایه و بی نیازی بدون مال، پس باید از “ذلت معصیت” به”عزت اطاعت خدا” منتقل
شود.
بنده خدا خود را چنان عزیز و محترم می بیند که نیازی به تملق و کرنش در برابر فرومایگان نمی
بیند و چنان خویش را با عظمت می یابد که حقارت نفس را به خاطر مسایل دنیوی نمی پذیرد و
چنان خود را به خاطر”بندگی خدا” شریف می شمارد که عزت خود را به این آسانی زیر پا نمی گذارد.
تملق گویی و آزمندی و خصلت غلامی گرچه ممکن است انسان را به نان و نوایی برساند، ولی همراه آن
آزادگی و استقلال و شرف، گاهی از دست می رود.
از این رو فرزانگان همواره با قناعت و ساختن بر سختی ها و تحمل محرومیت ها خود را گرفتار سلسله
“منت دونان” نکرده اند.
به گفته سعدی؛ به نان خشک، قناعت کنیم و جامه دلق/ که بار محنت خود به که بار منت خلق.
پرورش یافتگان مکتب الهی، گرسنگی همراه با عزت را بهتر از سیری ذلیلانه می داند و زندگی مشقت بار اما
همراه با شرافت و سرافرازی را برتر از رفاه و خوشی در سایه خواری می شمارند.
حتی مرگ با عزت در نظر آنان، بهتر از حیات با ذلت است این تعلیم و گفته اولیا خداست.
شاگردان آنان نیز چنانند که با تهیدستی و فشارهای اقتصادی و محرومیت های معیشتی می سازند، بی آنکه ذلت بار
باشند.
امام علی(ع) می فرماید: شکیبایی بر تنگدستی همراه با عزت زیباتر از ثروتمندی با ذلت است ونیز سخن اوست که؛
گرسنگی، بهتر از ذلت خضوع و کرنش پیش دیگران است.
لقمان حکیم به فرزندش چنین سفارش می کند؛ فرزندم اگر می خواهی عزت دنیا را داشته باشی، طمع از آنچه
در دست دیگران است، قطع کن.
همانا پیامبران به هر چه رسیده اند، در سایه همین قطع طمع بوده است.
در شرح حال بزرگان علم و عمل، به نمونه های بزرگ و فراوانی بر می خوریم که هرگز حاضر نشدند
عزت و کرامت خود را از دست بدهند و در گمنامی و بی نشانی و در نهایت سختی به سر
می برند، اما به کسی رو نینداختند.
وقتی مرحوم شیخ آقا بزرگ تهرانی ( ۱۲۵۵ -۱۳۴۸ ه.ق) با عسرت و تنگدستی روزگار به سر می برد، کسانی
از مشاهیر که از حال او آگاه شدند برای او مقرری بالایی منظور داشتند و ابلاغی به نام او برایش
فرستادند.
او روی پاکت نوشت؛ ما آبروی فقر و قناعت نمی بریم و پاکت را با محتوایش پس فرستاد.
این نیز نمونه ای از وسعت نظر و غنای روحی و آزادگی فرزانگانی است که به مسند قناعت تکیه داده
اند و در کشور فقر، سلطنت و حکومت دارند.
مهر
تاریخ بروزرسانی : 2013-08-31 / گردآوری :
/
برچسب ها:
اخبار مرتبط :
هم سامدکتر تاجبخشدکتر بتول طاهریویدئو