بهترین حرز و محافظ ما

بهترین حرز و محافظ ما دین و اندیشه

تمامی موجودات گرفتار فقر ذاتی هستند به این معنا که نیازمند موجود دیگری هستند که آنها را خلق کرده و وجودشان را حفظ کند و این خداوند متعال است که هم خالق و هم حافظ تمامی موجودات است.حافظ پیغمبر (صلی الله علیه و آله) کیست ابوحمزه از علی بن حسین (علیه السلام) سوال کرد : […]

تمامی موجودات گرفتار فقر ذاتی هستند به این معنا که نیازمند موجود دیگری هستند که آنها را خلق کرده و
وجودشان را حفظ کند و این خداوند متعال است که هم خالق و هم حافظ تمامی موجودات است.
حافظ پیغمبر (صلی الله علیه و آله) کیست ابوحمزه از علی بن حسین (علیه السلام) سوال کرد : روزی که
یوسف را برادرانش در چاه افکندند چند ساله بود؟ حضرت در جواب فرمود: نه ساله.
از کودک نه ساله ای که در چنین وضع سخت و شرایط ناراحت کننده دچار شده جز اضطراب و جزع
انتظار دیگری نیست.
ولی نیروی ایمان در این کودک اثر عجیب و حیرت زائی گذارده است.
موقعی که حضرت یوسف را از چاه خارج کردند و به غلامی معامله نمودند یکی از حضار به وضع کودک
رقت کرد و از روی رأفت و مهربانی گفت: نسبت به این طفل غریب نیکی کنید.
حضرت یوسف که این جمله را شنید با اطمینان خاطر و آرامش روان گفت: آن کس که با خداست گرفتار
تنهایی و غربت نیست.
حلیمه سعدیه، دایه رسول اکرم (صلی الله علیه و آله) می گوید: وقتی حضرت محمد (صلی الله علیه و آله
) سه ساله شد روزی به من گفت : مادر روزها برادرانم به کجا می روند؟ جواب دادم : گوسفندان
را به صحرا می برند.
گفت: برای چه مرا با خود به همراه نمی برند؟ گفتم : مایلی بروی؟ جواب داد: بلی.
صبح فردا پیغمبر را شست و شو کردم و به موهایش روغن زدم، به چشمانش سرمه کشیدم و یه مهره
یمانی که در نخ کشیده بود برای محافظت او به گردنش آویختم.
حضرت مهره را از گردن کند و گفت: مادر، خدای من که همواره با من است نگهدار و حافظ من
است.
حافظ خداست ابو حمزه گوید: شنیدم از امام باقر علیه السّلام که فرمود: هر مۆمنى حافظى (نگهبانى) دارد و
سائبى (عطا و بهره‏اى) دارد، عرض کردم: اى ابا جعفر حافظ و سائب چیست؟ فرمود: حافظ از جانب خداى تبارک
و تعالى است که او را از ولایت (یعنى از بین رفتن آن) حفظ کند، و مۆمن را در هر
کجا باشد بوسیله آن نگاه دارد، و اما سائب (بهره و) مژده حضرت محمد (صلی الله علیه و آله) است
که خداى تبارک و تعالى بوسیله آن مۆمن را در هر حال و هر جا که باشد مژده دهد.
(الروضه من الکافی / ترجمه رسولى محلاتى / ج‏۱) نقش حرز و دعا چیست؟ در میان ادعیه ها، دعاهایی با
نام حرز وجود دارد که هر یک منسوب به یکی از اولیاء ما می باشد مانند حرز امام سجاد (علیه
السلام) و یا حرز حضرت خدیجه(سلام الله علیها) و حرز امام حسن (علیه السلام) و …
باید گفت: حرز به معناى پناهگاه و جاى محکم و استوار و دعایى که بر کاغذ نویسند و براى دفع
چشم زخم یا دفع بلا همراه خود نگهدارند آمده، و تعویذ هم معانى شبیه حرز دارد و به معناى پناه
دادن نیز آمده و مقصود دعاهائى است که با خواندن یا نوشتن و همراه کردن آنها انسان از دردها و
یا جانوران موذى و درندگان و ترس و دیگر چیزها در امان ماند.
ابن منذر گوید: خدمت حضرت صادق علیه السلام از وحشت (ترس و اندوه از تنهائى) یاد آور شدم فرمود: آیا
شما را آگاه نکنم به چیزى که هر گاه آن را بگوئید نه در شب و نه در روز از
تنهائى نترسید؟ (و آل اینست): «بسم اللَّه و باللَّه و توکلت على اللَّه و انه‏ مَنْ یَتَوَکَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ
حَسْبُهُ إِنَّ اللَّهَ بالِغُ أَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِکُلِّ شَیْ‏ءٍ قَدْراً، اللهم اجعلنى فی کنفک و فی جوارک واجعلنى فی
أمامک و فی منعک»پس فرمود: بما رسیده که مردى سى سال این دعا را میخواند و یک شب آن را
ترک کرد و همان شب او را عقرب گزید.
(أصول الکافی / ترجمه مصطفوى/ ج‏۴ ۳۵۷ ) باید توجه داشت آنچه در این ادعیه و به عبارت دیگر در
تمامی دعاها مقصود نظر است توجه به خداوند متعال و یاری جستن از اوست .
عبارات و کلمات به تنهایی قادر به کمترین اثری نیستند بلکه آدمی به واسطه این کلمات و اسماء خداوندی از
پروردگار خویش یاری می جوید نه از موجودات و اشیائی که خود محتاج نگهداری و حفاظت هستند.
حافظ را با نام بزرگ بخوان نقل است که در زمان پیغمبر اسلام صلّى اللَّه علیه و آله و سلم
تاجرى با تکیه بر توکل به تنهایى سفر مى‏کرد و هیچ گاه قافله‏ها را از مدینه به شام همراهى نمى‏نمود.
تا اینکه در یکى از سفرها در راه گرفتار دزد شد و بر او بانگ زد، و تاجر به وحشت
افتاد و گفت: همه اموالم مال تو، ولى مرا اذیّت نکن؟ دزد گفت: تو را هم باید بکشم؟ تاجر بسیار
التماس کرد و مقبول دزد واقع نگردید.
تا اینکه از دزد خواست اجازه چهار رکعت نماز به او بدهد، لذا وضو گرفت و نماز خواند و دستها
را به سوى آسمان بالا برد و عرض کرد: یا ودود یا ودود یا ذا العرش المجید یا مبدئ یا
معید یا ذا البطش الشدید یا فعالا بما ترید أسألک بنور وجهک الذى ملاء ارکان عرشک و أسألک بقدرتک التى
قدرت بها على جمیع خلقک و برحمتک التى وسعت کل شی‏ء لا اله الا انت یا مغیث اغثنى یا مغیث
صل على محمد و آل محمد و اغثنى‏، و چون دعایش به اینجا رسید، شخصى سوار بر اسب پیدا شد
و لباسى سبز رنگ در تن داشت و نیزه‏اى در دست، و نیزه را بى‏درنگ در سینه دزد فرو کرد
و او را به قتل رساند.
سپس به تاجر گفت: من فرشته‏اى هستم در آسمان سوم چون دعا کردى جبرئیل دستور داد من به داد تو
برسم، و بدان که هر بنده گرفتارى چون تو این دعا را بخواند، خداوند گرفتارى او را برطرف مى‏فرماید: تاجر
با سلامتى به مدینه بازگشت و قصّه را براى پیغمبر اسلام صلّى اللَّه علیه و آله و سلم تعریف کرد،
حضرت فرمود: چون خدا را به نامهاى بزرگ خوانده‏اى دعایت مستجاب شده است.
(إرشاد القلوب / ترجمه سلگى/ ج‏۱، ۴۰۶ ) چه پناهگاهی بهتر از آغوش خداوندی که تواناترین و مهربانترین است و
از همه بیشتر آدمی را شناخته و به نیازهای او آگاه است .
منبع : تبیان

تاریخ بروزرسانی : 2013-02-14 / گردآوری :
/
برچسب ها:
گزارش خطا در خبر
اخبار مرتبط :