به گزارش "تابناک"، مجموعه تلویزیونی «در چشم باد» به نویسندگی و کارگردانی مسعود جعفری جوزانی آنقدر خوب و محکم از آب درآمده که می توان عیب ها و نقص هایش را در کنار نقاط قوت فوق العاده اش ندید و آن را همچنانی که خالقش گفته «امضا و وصیت نامه اوست» نوعی اعتبار تلویزیون در یکسال گذشته با وجود پخش برنامه های سیاسی گاه ضعیف و مخاطب دورکن دانست که به خوبی از پس مخاطب خسته از نزاع های سیاسی و گاه جانبدارانه برآمد و او را جمعه شب پای جعبه جادو نشاند و تاریخ معاصر را در دل داستانی دوست داشتنی و دراماتیک تصویر کرد.

این مجموعه که از جمله مجموعه های پرهزینه تلویزیون نیز محسوب می شود به خوبی نشان داد که اگر کارهای بزرگ در دست افراد کاربلد باشد، آنها نه تنها هزینه ها را به تلویزیون بازمی گردانند بلکه اعتباری مضاعف برای این رسانه ملی نیز کسب می کنند. به عبارت دیگر همه اعتبارات مادی این مجموعه در قبال مخاطبان گسترده و رضایت عمومی که از این مجموعه بین مردم و منتقدان وجود دارد، چیزی جز کارکرد اصلی رسانه نیست؛ یعنی هزینه برای جذب سلایق مختلف و افزایش مخاطبان در فضایی که تلویزیون رقبای قدرتمند دیگری را در همسایگی می بیند و اینجاست که می توان گفت تولید چنین مجموعه های پرهزینه ای قطعا به نفع رسانه و مردم خواهد بود.

بنابراین گزارش, در چشم باد که تاریخی 60 ساله را مرور می کند و از سال های انتهایی مبارزات میرزا کوچک خان تا فتح خرمشهر را به تصویر کشیده، توانسته ضمن قرائتی مستند و درست از تاریخ و بیان دقیق و موشکافانه اتفاقات و تحولات تاریخی ـ سیاسی کشور در بین سال های مذکور، داستان عشقی عمیق و پاک را نیز به عنوان نخ تسبیح وقایع تاریخی ـ سیاسی و تحولات اجتماعی با خود همراه سازد، چنانکه در قسمت اخیر آن که شب گذشته پخش شد، تدوین خوانا و عالی صحنه های مستند با سکانس های فیلمبرداری شده نشان از همین مسئله دارد.

توان بالای فنی تیم همراه با جوزانی و کارگاه فیلم سازی او در این مجموعه عظیم به خوبی نشان دهنده این موضوع است که تولید آثار فاخر تنها با اسم و تورق تاریخ ممکن نیست بلکه مانند سخن سید شهیدان اهل قلم در سال ها قبل، «تعهد در کنار تخصص معنا می یابد» و صرف داشتن تعهد نمی توان کارهای بزرگ را به افراد واگذار کرد.

بسیاری از منتقدان معتقدند جوزانی چند سال درگیر ساخت «در چشم باد » بود و به همراه همكارانش بسیار برای تولید آن زحمت كشید و سریال را با دقت فراوان ساخته و از بازیگران خوبی در كنار فضا‌سازی مناسب استفاده كرده، از همین رو «در چشم باد» سریال قابل قبولی است كه سطحش خیلی بالاتر از سریال‌های سیماست با این حال و به واسطه اسم جوزانی انتظار بیشتری از آن می‌رفته که گاه در برخی سکانس ها خصوصا در فصل سوم این مجموعه، به شکلی غیرقابل قبول عیان شده است.

دور از انصاف است که گفته نشود « کمبود شدید امکانات ساخت آثار فاخر درباره انقلاب و جنگ»، به عنوان مثال امکانات فیمبرداری های چشم نواز و یا جلوه های ویژه و .... که فرازهای مهم انقلاب را بتوان در آن به خوبی تصویر کرد، همواره از موانعی است که سد راه فیلمسازان ایرانی در سینما و تلویزیون بوده است و لزوم رفع این مشکل و تامین امکاناتی که موجب ساخت هر چه فخیم تر آثاری از این دست شود، آن هم بعد از گذشت سه دهه از انقلاب، توقع بالایی نیست، ولی همچنان برطرف نشده است تا امثال جعفری جوزانی را در بهره برداری از توانایی های زیبایی شناسانه یاری کند و آن چه حاصل می شود آن چنان باشد که در حد نام و جایگاه والای نظام باشد.

با این حال و مبتنی بر خلاقیت های فردی و گروهی هنرمندان دغدغه مند ایرانی، فیلمبرداری عالی، بازی های قابل قبول و روان به ویژه در خصوص شخصیت های تاریخی و کلیدی، دکوپاژ فوق العاده همراه با ریتم و طرح داستان در فصل های مختلف در کنار دیالوگ های خوش تراش و به جا، تصویری از این سریال ساخته است که مقایسه این مجموعه با سایر مجموعه های سیما، شدیدا تفاوت سطح این مجموعه را نشان می دهد. اما همه این ها در حالی به ثمر می نشیند که شکل عرضه نیز متناسب با آن، از سطح قابل توجهی برخوردار باشد.

در واقع وقتی سریالی با این عظمت در محتوا ـ به نوعی سیر مبارزات بخش مهمی از مردم بر علیه حکومت پهلوی، اثرات آن و نتایج مطلوبی که سال ها بر جا گذاشته و می گذارد ـ و نیز تهیه و تولید که اهلش به خوبی می دانند کاری با این گستردگی در امکانات مورد نیاز، بازیگران و .... تا چه حد کاری طاقت فرسا و بعضا با گیر و گرفت هایی که در پرداخت بودجه با آن مواجه شده اند، به نوعی گذشتن از میدان مین است، و همه صرف هزینه های مادی و معنوی وقتی که به خوبی عرضه نشود، گویی هدر رفته است.

البته این موضوع، یعنی داشتن برنامه برای عرضه هر چه موثرتر و مهندسی شده، مشکلی است که اغلب آثار تلویزیون در گونه های مختلف با آن مواجه هستند. ولی به هر حال، با کاری که چند سال زحمت صرفش شده نباید چنان برخوررد کرد که نتایج مورد نظر در کمترین حد ممکن عاید شود.

به عنوان مثال وقفه های پیاپی در روند پخش این سریال، به هر دلیل، باعث می شود مخاطب به تدریج دیدن آن را از برنامه هایش خارج کند و یا حتی پخش سریال در زمانی که به دلیل تعطیلات پایان هفته، خیلی محتمل نیست که پای تلویزیون بنشینند و این اثر را ببینند. باید تاکید کرد که این موضوع از ابعاد مختلف تاثیرگذار است و همه کسانی را که در گیر محتوای کار بوده اند به حظ لازم می رساند.

به عبارتی وقتی شیوه ارایه اثر به مخاطب مبتنی بر روش های مخاطب شناسانه باشد علاوه بر این که بخش عمده ای از مردم کار را می بینند، هنرمندان موثر در خلق این اثر فاخر نیز مبتنی بر بازخوردهایی که از آن منتج می شود، نه تنها نواقص را بر طرف می کنند، بلکه با شوقی بیشتر به این نوع آثار روی می آورند و چرخه مربوطه با رونق همه جانبه ای به سمتی مطلوب رهسپار می شود.