در مقابل خطای همسرمان چه واکنشی داشته باشیم؟
یکی از علل ناراحتی و آشفتگی ما به طرز تفکر ما بر می‌گردد. به این معنی که ما فکر می‌کنیم همسرمان باید در قبال رفتار زشتش جریمه شود و ما هیچ گاه چنین رفتار ناشایستی انجام نمی‌دهیم. به همین منظور معمولا دور هم نشستن های دوستانه و خانوادگی ما گاهی دادگاهی خانوادگی برای محکوم کردن رفتار همسرمان آن هم به صورت یک طرفه و سنجش رفتار او با علایق و خواسته های ما می شود.

واقع مطلب این است که همسرمان انعکاس دهنده‌ی شخصیت و رفتار ما نیست و نمی‌تواند همچون آیینه، رفتار درست ما را منعکس کند. او رفتاری را از خود بروز می‌دهد که به نظرش درست است.

چند پیشنهاد:

1- همیشه بین آنچه ما دوست داریم و آنچه در واقع خوب و ارزش است تفکیک قائل شویم مگر بعد از زمانی که علایق و ارزش های فردیمان را بر اساس موازین و ارزش های صحیح منطبق کرده باشیم. گاهی رفتاری از همسرمان می بینیم و به نظرمان ناشایست می آید ولی وقتی با نگاه بیرونی و غیر احساسی به قضیه نگاه می کنیم می بینیم رفتار همسرمان اشکال کارش اینجاست که بر خلاف نظر شخصی ماست. در حالی که همسران موظف نیستند همه رفتار و افکارشان را آنگونه جهت دهند که مطابق نظر و علایق دیگری باشد.

2- با حوادث اتفاق افتاده برخورد معقولانه داشته باشیم. از تکیه بر امور حدسی و ظنی خودداری کنیم. با اهرم احساسات به استقبال مسائل نرویم.

3- طرز برخورد با همسرمان رفتار همدلانه باشد؛ در حل مسائل نوعی برخورد کنیم که او ما را عین خود بداند و با خود همراه و هم‏مقصدببیند. به این نقطه برسد که ما او را درک کرده‏ایم و یا در صدد درک فهم و شعور او هستیم. بسیاری از خطاهایی که همسران مرتکب می شوند به خاطر روابط سرد خانوادگی و دوری همسران از هم و در نتیجه فقدان آرامش روانیی هست که یمی از اهداف اصلی ازدواج می باشد.

4- گاهی ما در سنجش و اولویت بندی ارزش های زندگی مان دوچار اشتباه می شویم. ارزش ها چند نوع هستند:

· ارزش های فردی

ارزش ها و علایق فردی به عدد انسان ها می تواند متنوع باشد. همچون علاقه به رنگ و غذا و تفریح و فیلم خاص و ... هر چند در روابط زناشویی موفق در دراز مدت ارزش های فردی تا حدودی نزدیک به هم می شود ولی انتظار یکی شدن ارزش های فردی امری محال است. طبعا در این نوع ارزش ها اگر همسرمان رفتاری بر خلاف علاقه ما انجام داد نمی توان او را خطاکار نامید. *

· ارزش های عرفی و اجتماعی

طبعا ما وقتی در جامعه ای زندگی می کنیم عرف جامعه حکم می کند قوانین و سنت های حاکم بر آن جامعه را عمل کرده و به آن ها احترام بگذاریم. طبعا در نزد اکثر مردم یک جامعه کوچک و بزرگ، انسان هایی محترمند که به این ارزش هایشان احترام بگذارند. لزوم هماهنگی با سایر مردم جامعه در عمل به ارزش های عرفی امری واضح و روشن است و شخصی که به این ارزش ها احترام نگذارد انسان خاطی شمرده می شود. مثل نوع لباس و رفتار و گفتار و غذا خوردن و ... *

* تنها قیدی که می تواند عمل به دو ارزش قبلی را تحت الشعاع قرار دهد ارزش سوم است که همان ارزش های دینی است.

· ارزش های دینی

محکم ترین و مطمئن ترین ارزش های موجود در جامعه ارزش هایی است که از سوی آشناترین به نیازهای آشکار و پیدای انسان و جامعه و برای زندگی ایده آل و آرمانی او وضع شده. وقتی خداوند هدف از خلقت را رسیدن انسان ها به تعالی و آرامش و موفقیت و خوشبختی می داند طبیعتا قوانین و روش های مورد نیاز برای این نوع از زندگی را هم در اختیار او قرار می دهد. انسان هایی که به این اصول پایبند باشند زندگی موفقی هم برای خود و هم خانواده و همسر و فرزند و هم جامعه خود به ارمغان خواهند آورد. طبعا انسان هایی هم که به این اصول و قوانین و ارزش ها پشت پا بزنند زیان رفتارشان نه تنها متوجه خودشان می ود بلکه همسر و فرزند و جامعه را هم در بر خواهد گرفت. حساسیت این قضیه لزوم محافظت از رفتار خود و همسرمان را در قبال این خطاها مشحص می کند. علایق و رفتار های فردی و عرفی هم تا جایی که هم سو با این ارزش هاست از نظر دین قابل احترام و مورد تایید است. ما باید سعی کنیم همدیگر را دین دار نگهداریم و مراقب باشیم همسرمان خطای دینی نکند. بهترین روش در این راستا و در جهت جوابگویی به سوال مربوطه برنامه ریزی برای عبادات خانوادگی است. از جمله:

حضور خانوادگی در نماز جماعت

برنامه ریزی برای زیارت و دعا و مناجات خانوادگی مثل حرم امام زادگان و دعای کمیل و توسل و جامعه کبیره و ...

در این موارد و موارد مشابه نقش تربیت الهی افراد و جلوگیری از ارتکاب خطا و اشتباه همسر را این اعمال و اذکار بر عهده گرفته و زحمت شما را کم می کنند.

www.gtalk.ir