مـسـالـه 1421 ـ جايز است كه زن از داروهاى پيشگيرى ازحاملگى به شرط آنكه به او زيان مهمى نزند , استفاده كند , چه شوهر راضى باشد وچه نباشد.
مـسـاله 1422 ـ جايز است كه زن از دستگاه پيشگيرى از حاملگى و مانندآن اگر ضرر مهمى به او نـزند استفاده كند , ليكن در صورتى كه گذاشتن دستگاه متوقف بر نگاه كردن به جايى است كه نـظـر به آن حرام است و يا لمس قسمتى از بدن كه لمس آن جايز نيست , باشد , جايز نيست كسى غـيـر از شوهر اين كار را انجام دهدمگر در صورت ضرورت مانند اينكه بچه دار شدن براى او ضرر داشته باشد اين درصورتى است كه معلوم نباشد دستگاه نطفه را پس از انعقادش تلف مى كند , و گرنه احوط ترك آن است .
مـساله 1423 ـ جايز است كه زن به عمل جراحى تن بدهد كه ديگر هرگز نتواند فرزندى آورد در صـورتـى كـه مـوجـب زيان جدى به او بر اثر قطع عضوى چون تخمدان نگردد , البته , اگر عمل جراحى به دست كسى جز شوهرصورت گيرد و موجب نگاه به آنچه نگاه به آن جايز نيست و لمس قـسـمـتـى از بـدن كه لمس آن جايز نيست , باشد , در اين صورت اين عمل جايز نيست , مگر در صـورت ضـرورت مانند اينكه بچه دار شدن براى او ضرر داشته باشد, حكم اين مساله تمامادرباره مرد نيز جارى است .
مساله 1424 ـ انداختن حمل پس از انعقاد نطفه , جايزنيست , مگر آنكه خوف آن باشد ادامه حمل به جان مادر زيان بزند , كه در اين صورت اگر روح در نطفه دميده نشده باشد , جايز است , ليكن پـس از دمـيـده شـدن روح در نطفه , اسقاط جنين مطلقا جايز نيست , و اگر مادر حمل خود را بـياندازد , ديه آن ـ كه مقدار آن در كتاب ديات آمده است ـ بر مادر واجب است و بايد آن را به پدر يـاديگر ورثه اش بپردازد, و اگر پدر حمل را بياندازد , ديه اش بر او واجب است و بايدآن را به مادر بپردازد و اگر مباشر اسقاط پزشك باشد ديه بر او واجب است مگراينكه و ارث ببخشد.
مـسـالـه 1425 ـ جايز است كه زن از داروهايى كه عادت ماهانه را از وقت عادى خود به عقب مى انـدازد , بـراى اتمام برخى و اجبات ـ چون روزه ومناسك حج و جز آن ـ استفاده كند , مشروط بر آنكه اين كار به او زيان مهمى نزند ,و اگر در صورت استفاده از اين داروها , خونى ببيند كه متصل نباشد , گرچه در ايام عادتش باشد , مشمول احكام حيض نخواهد بود.