ايسنا، واحد علوم پزشکي ايران - يک متخصص طب ورزشي معتقد است نوع انرژي دريافتي فرد ورزشکار بايد متناسب با نوع ورزش او ( سبک و هوازي يا سنگين) باشد.

دکتر " مهيار محمدي " در اين رابطه به خبرنگار ايسنا، واحد علوم پزشکي ايران مي گويد : در ورزشهاي سبک و طولاني مثل دوچرخه سواري و راهپيمايي تند، دستگاه هوازي فعال است و معمولا کربوهيدرات و چربي منبع اصلي انرژي در اين ورزشها به حساب مي آيند، به همين خاطر به اين فعاليتها لفظ آيروبيک يا هوازي اطلاق مي شود.
وي ادامه مي دهد: در مقابل، فعاليتهاي ورزشي سنگين و با زمان بيشتر، دستگاه اسيد لاکتيک را فعال کرده و همچنين ورزشهاي بسيار سنگين اما با مدت کوتاه و انفجاري ( مثل دو سرعت ) نياز به فعال شدن دستگاه فسفاژن جهت توليد انرژي دارند.
دکتر محمدي با اشاره به اينکه نياز دو نوع ورزش سنگين و بسيار سنگين به انرژي، کاملا متفاوت از ورزش هوازي و آيروبيک است، ياد آور مي شود : ورزشکاراني که به اين دو نوع ورزش مي پردازند بايد منبع انرژي خود را از طريق پروتئين و برطبق زمان بندي کاملا حساب شده بدست آورند در غير اين صورت کسب حداکثر کارايي لازم در طي فعاليت ورزشي براي آنان بسيار مشکل خواهد بود.