تئوری قدیمی ماده تاریک سرد بیش از دو دهه است که از سوی کیهان شناسان برای توضیح اینکه جهان از نقطه آغاز بیگ بنگ تاکنون میزبان حجم غیرقابل شمارشی از کهکشانها بوده است به کار می رود. این مدل با موفقیت درباره ساختارهای در مقیاس کیهانی و تشکیل کهکشانهای بزرگی چون راه شیری توضیح می دهد اما زمانی که می خواهد درباره خصوصیات کهکشانهای کوتوله شرح بدهد که در آنها حباب مرکزی ستارگان وجود ندارد و در آنها یک چگالی مرکزی تقریبا ثابتی از ماده مشاهده می شود، ناتوان می ماند.

اکنون گروهی از محققان دانشگاه واشنگتن، دانشگاه زوریخ و دانشگاه میلان با کمک شبیه سازی تشکیل یک کهکشان نانو که در آن جزئیات علمی بی سابقه ای نشان داده شده است، موفق شدند این معما را حل کنند.

این دانشمندان در این خصوص توضیح دادند: "کهکشانهای کوتوله محتوی کمتر از یک درصد از ستارگانی هستند که در کهکشانهای بزرگی چون راه شیری قرار دارند. نتایج بررسیهای ما نشان می دهد که وقتی در مناطق تشکیل ستارگان، در مرکز کهکشان، ستارگان بسیار حجیم منفجر شده و ابرنواختران را تشکیل می دهند این انفجار بادهایی را می سازد که با شتاب بسیار زیادی مسیری طولانی را طی می کنند و گازهایی که این بادها با خود حمل می کنند کهکشانهای کوتوله را می سازند. در این کهکشانها نیز میلیونها ستاره شکل می گیرند."

براساس گزارش نیچر، به این ترتیب به طور ناگهانی جرم بسیار زیادی از مرکز کهکشان به بیرون پرتاب می شود و وزن گرانش روی ماده تاریک کاهش می یابد و ماده تاریک جابجا می شود. این پدیده مشابه رویدادی است که می تواند در مورد خورشید نیز رخ دهد به طوری که اگر خورشید به طور ناگهانی ناپدید شود فقدان نیروی گرانش آن موجب می شود که زمین از نقطه کنونی خود به منطقه دورتری در فضا پرتاب شود.