محققان موسسه ماکس پلانک که نتایج یافته های خود را در مجله علمی "سلول" منتشر کرده اند موفق به ایجاد این موش تراریخته شده اند.

این گروه تحقیقات خود را با هدف مطالعه تفاوتهای ژنتیکی میان انسان و سایر پستانداران انجام داده اند. مهمترین تفاوت میان انسان و سایر پستانداران قدرت تفکر و قدرت بیان است. قدرت بیان در انسان به دلیل وجود دو تغییر مهم در آمینواسیدهای ژن FOXP2 است.

این محققان در این خصوص اظهار داشتند: "تغییرات موجود در ژن FOXP2 در دوره تکامل انسان رخ داده و بهترین نمونه برای توضیح این مسئله است که چرا ما می توانیم صحبت کنیم."

در این آزمایشات دو گونه از ژن FOXP2 در دو گروه از موشهای تراریخته ایجاد شد که شامل یک نسخه انسانی و یک نسخه حیوانی از این ژن بود.

در این آزمایش تغییراتی در مدارات مغزی موشهایی که نسخه انسانی ژن FOXP2 را دریافت کرده بودند مشاهده شد که این تغییرات در انسان با توانایی سخن گفتن ارتباط دارد. همچنین این موشهای تراریخته تغییرات کیفی مهمی را در آواهایی که منتشر می کردند نشان دادند به طوری که این آواها هرگز در موشها تولید نمی شود.

این تغییرات آوایی به حدی بود که این موشهای تراریخته قادر نبودند با موشهای عادی ارتباط صوتی برقرار کنند.