و با عضو فيس بوک بودن و ديدن مرتب کلمه دوست هم اين تعريف عوض نمي‌شود. اصولا ورود يک فناوري جديد به زندگي ما الزاما ذهنيت‌ها را از مفاهيم عوض نمي‌کند. يا بهتر بگويم همان مفاهيمي‌ را القا نمي‌کند که در طراحي ابزار پيش‌بيني شده است. استفاده‌کنندگان در اين مفاهيم از پيش طراحي شده دخل و تصرف مي‌کنند و آن‌ها را به شکلي در مي‌آورند که خودشان مي‌پسندند و با تصاوير ذهني و معيارهاي زندگيشان همخواني دارد.

به خاطر همين هم همانطور که عبارت‌هاي دوست وبلاگي، دوست اينترنتي، و ... به زبان ما اضافه شده دوست فيس بوکي هم کم کم اضافه مي‌شود. شايد هم تابه حال شده است. جالب است که ببينيم استفاده‌کنندگان چه معنايي به اين عبارت مي‌دهند. من بارها شنيده‌ام که از کسي به عنوان دوست وبلاگي ياد کنند، يعني دوستي که از طريق وبلاگ‌نويسي و وبلاگ‌خواني با او آشنا شده‌اند و معمولا هم او را نديده‌اند.

دوستي وبلاگي براي بعضي‌ها دوستي جدي‌يي نيست. همين که اين رابطه دوستي به دنياي واقعي کشيده مي‌شود، اين دوست به «دوستي واقعي» تبديل مي‌شود. يادم هست که کسي گفته بود که« يک سري از کامنت گذارانم دوست‌هاي واقعيم هستند، سري ديگر هم دوست‌هاي وبلاگيم هستند که بعد از مدتي که براي هم کامنت گذاشتيم و با هم چت کرديم، بعضي‌هايشان را ديدم و دوستان واقعيم شدند... » پس دوست وبلاگي الزاما دوست واقعي تو نيست.

افراد صفحه فيس بوک ما هم هر چند که به صفت ارزشمند دوست مفتخر شده اند، اما من فکر مي‌کنم الزاما آن کساني نيستند که ما اسم دوست رويش مي‌گذاريم. همه‌اش بستگي به اين دارد که ما چه تعريفي از دوست داشته باشيم.

دوستاني که ما در صفحه فيس بوکمان داريم چه کساني هستند؟ کسي که با او در دنياي واقعي دوست هستيم؟ هر کسي که ما را «دعوت به دوست شدن» کند، حتي اگر نديده ايمش و از طريق اينترنت مي‌شناسيمش؟ کسي که ما را نمي‌شناسد، اما شناختن بيشتر او هلمان مي‌دهد که دعوت به دوستيش کنيم؟

راستي شروع به دوستي با ديد فيس بوکي چه آسان است! يک يا دو کليک کافي است که من و تو به طور رسمي‌«دوست»شويم!

انتهاي پيام