وزن نوزادان نارس معمولا کم است (کمتر از 2 کيلو و 500گرم) و با اينکه امروزه امکانات مدرن رسيدگي به آنها وجود دارد اما خطر مرگ و ميرشان کم نيست. اگر نوزادي بين هفته 38 تا 42 بارداري متولد شود، رسيده يا کامل محسوب مي‌شود. اگر هم قبل از هفته 37 باشد زايمان، زودرس است و نوزاد، پيش از موعد. ما در کلاس هفته پيش، عکس‌هاي نوزاد بيش از موعدي را ديديم که در هفته 32، يعني همين هفته از بارداري ما متولد شده بود و ريه‌اش عملکرد کامل داشت اما نوزاد ديگري هم بود که نارس بود و در هفته 29 متولد شده و به دستگاه وصل بود. او فقط به اندازه کف دست بود و بسيار ناتوان در بخش مراقبت ويژه نوزادان يا NICU بود. در آن جلسه، خيلي مطالب ياد گرفتيم و در مورد علت‌هاي زايمان زودرس، توضيحاتي توسط خانم دکتر ارايه شد. خيلي خدا را شکر کردم که پزشکان مي‌توانند با آزمايش‌هايي پيش‌بيني کنند زايمان زودرسي در راه است و از آن جلوگيري نمايند. در واقع آنها علت خاص زايمان زودرس را تشخيص مي‌دهند و درمان مي‌کنند. بررسي ميزان فيبرونکتين راهي است که تا حدي زايمان زودرس را پيش‌بيني مي‌کند. فيبرونکتين جنيني يک نوع پروتئين است که در کيسه آمينوتيکي و پرده‌هاي جنيني وجود دارد. با اين حال بين هفته‌هاي 22 و 38 بارداري، نبايد در حالت طبيعي اين پروتئين وجود داشته باشد. اگر پس از هفته 22 و يا قبل از هفته 38، در ترشحات دهانه رحم زن باردار، ديده شود نشان دهنده افزايش خطر زايمان پيش از موعد است. پزشکان مانند آزمايش پاپ‌اسمير، نمونه ترشحات واژن را برمي‌دارند و به آزمايشگاه مي‌فرستند تا وجود فيبرونکتين جنيني يا فقدان آن را متوجه شوند. خانم دکتر مي‌گفت: «در افراد پرخطر، مثلا کساني که قبلا سابقه زايمان زودرس يا سقط داشتند، به موقع پيش‌بيني لازم را انجام مي‌دهيم و ممکن است در اين هفته‌ها به شما توصيه‌هايي شود. مثلا استراحت مطلق تجويز شود که بايد حتما آن را انجام دهيد. بعضي خانم‌ها به دليل افزايش مايع آمينوتيکي يا جفت سرراهي مجبور مي‌شوند اين هفته‌هاي پاياني را با استراحت مطلق بگذرانند تا از زايمان زودرس جلوگيري شود. حتما طبق نظر پزشکتان همه موارد را رعايت کنيد.»