مثلا دست دادن.. روبوسي کردن.. آداب معاشرت .. خوابيدن .. خوردن... همه‌ي اينها کنش‌هايي هست که ما در طول شبانه روز انجام مي‌دهيم و برامون قابل درکه چون در يک جامعه واحد درک واحدي از معناي هر کدام از اين‌ها داريم..
هر کنش‌گر تو بافت فرهنگي که کنش در اون اتفاق مي افته ميدونه چي مي خواد و در برابر هر عملي چه نوع عکس‌العملي بايد داشته باشه که در اون بافت از نظربقيه هم قابل قبول باشه و لذا کنشگرن همواره رفتار خودشون را کنترل مي‌کنن که مطابق با فرهنگ جامعه باشه و بتونن با ديگران در يک تقابل مشترک باشن.. که البته نميخوام به نظريه هاي وسيع جامعه شناسي در اين مورد اشاره کنم ولي برام يه سوال پيش اومده و اون اين که آيا اين مساله شامل دنياي مجازي هم ميشه؟
من فکر مي کنم بايد در مورد دنياي مجازي بيشتر در اين مورد دقت بشه..دنياي مجازي يه منطقه‌ي عدم قطعيت هست .. يعني کنشگران از استراتژي‌ها و صلاحيتهاي هم اطلاعي ندارند و داراي عقلانيت محدود هست که محدود بودن اون دشواري در سنجش و شناخت در پي داره .. اين که مي‌گن دنياي مجازي يه دنياي بي مرز هست.. به نظر من از ديد جامعه‌شناسانه اينطور نيست.. دنياي مجازي شايد از نظر فيزيکي دنياي بي‌مرزي باشه ولي از نظر فرهنگي و بعد اجتماعي خيلي هم حد و مرز داره .. کنش کنشگران خيلي محدود هست .. کنشگران نمي تونن احساس همديگرو در يک تقابل واقعي بيننند و به همين دليل علايمي اختراع کردن که بتونه اين تعاملات مشترک رد و بدل بشه.. اين دقيقا در قالب نظريه‌ي کنش متقابل نمادين در دنياي مجازي مي گنجه و راهي است براي ارتباط هرچند محدود‌تر براي رد وبدل شدن تعاملات کنشگران که گفتيم افرادي با شعور در يک بستر اجتماعي هستند و اينجاست که مرزهاي فرهنگي دنياي مجازي هم مي تونيم پيدا کنيم .. نکته مهم تر اينه که رد و بدل کردن اين علايم يعني رد و بدل کردن احساس دو کنشگر که همديگرو نمي بينن و فقط بخشي از کنش را دارن مبادله مي کنن و بطور کامل اين تقابل صورت نمي گيره پس به نظرم بايد بااحتياط با اون برخورد بشه ...