این دانشمندان معتقدند که این دریاچه ها به دست آب مایع و نه به وسیله یخ ایجاد شده اند.

در این تصاویر که از منطقه Ares Vallis گرفته شده است، مسیر حرکت مایع به طول حدود دو هزار کیلومتر در استوای مریخ دیده می شود. قطر دریاچه های به جای مانده از مسیر آب مایع نیز در حدود 20 کیلومتر است.

این دانشمندان در این خصوص اظهار داشتند: "این دریاچه ها می توانند به عنوان محل جدیدی برای بررسی وجود یک حیات میکروبی در نظر گرفته شوند. آثار این دریاچه ها می تواند فسیل نوعی حیات باشد."

از سویی دیگر، گروهی از محققان ناسا تائید کردند که بر روی شهاب سنگی که حدود 13 هزار سال قبل از مریخ در قطب جنوب زمین سقوط کرده است اشکالی از حیات وجود دارد.

به گفته این سیاره شناسان، در این شهاب سنگ تاریخی از زندگی گذشته مریخ نوشته شده است. این محققان قصد دارند ظرف هفته های آینده در نشریات علمی معتبر دنیا به طور قطعی نشان دهند که سیاره سرخ در گذشته میزبان ارگانیسمهای زنده بوده است.

دیوید اس. مک کی مسئول اداره بیولوژی نجوم ناسا در این باره گفت: "واقعا اطلاعات کمی درباره اینکه به طور قطعی نشان دهیم که روی مریخ زندگی وجود داشته است و یا شاید هنوز وجود دارد."

تا به امروز، تحقیقات درباره زندگی گذشته مریخ بر روی شهاب سنگی متمرکز شده بود که در حدود 13 هزار سال قبل در قطب جنوب سقوط کرده بود و در سال 1992 توسط یک محقق زن ناسا کشف شد.

به گفته این محققان، در تحقیقات گذشته برخی عناصر کشف شده در داخل این شهاب سنگ برای بررسی زندگی گذشته مریخ مورد آزمایش قرار گرفتند درحالی که نتیجه بررسی سایر عناصر درباره پدیده های غیر آلی توضیح می دادند.

دریاچه تازه کشف شده در مریخ

این درحالی است که در ماه نوامبر گذشته به خاطر تازه ترین تجزیه هایی که با دستگاههایی که بسیار پیشرفته تر از دستگاههای دهه 90 قرن گذشته هستند و برپایه تکنیکی با عنوان "نوار یونی کانونی شده" استوار شده اند، تیم مک کی توانست آزمایشات جدیدی را انجام دهد که نتایج آنها نشان می دهد در داخل این شهاب سنگ موادی وجود دارند که تنها می توانند از طریق یک منشای بیولوژیکی برای حضور آنها توضیحی پیدا کرد.

در هفته های اخیر، این گروه از محققان در حال تجزیه سایر شهاب سنگهای مریخی که به روی زمین سقوط کرده اند هستند و تاکنون در دو نمونه از این اجرام آسمانی همان عناصر با منشای بیولوژیکی را کشف کرده اند.

یکی از این شهاب سنگها که با عنوان "شهاب سنگ نخله" شناخته می شود، در سال 1911 در نزدیکی شهر نخله در مصر به زمین سقوط کرد. این شهاب سنگ به 40 تکه تقسیم شده است و بزرگترین تکه آن که در موزه تاریخ طبیعی لندن نگهداری می شود موضوع تحقیقات این دانشمندان ناسا قرار گرفته است. شهاب سنگ سوم که "یاماتو 593" نام دارد نیز در قطب جنوب پیدا شد.

به اعتقاد این دانشمندان، بین 6/3 تا 4/1 میلیارد سال قبل، سیاره سرخ باید پذیرای تعداد زیادی از میکرو ارگانیسمها بوده باشد. در این دوره زمانی، اتمسفر مریخ مرطوب تر و گرمتر بوده است. در آن دوره همزمان در روی زمین نیز حیات توسعه خود را آغاز می کرد.

این دانشمندان اظهار داشته اند که در این شهاب سنگها نشانه هایی از حیات مریخی وجود دارند که خود را به صورت مواد شیمیایی پیچیده ای نشان می دهند که این مواد می توانند تنها توسط ارگانیسمهای زنده تولید شده باشند.

علاوه بر این در این اجرام آسمانی ساختارهایی کشف شده اند که شباهتهای بسیاری به میکرو باکتریهایی به بزرگی بین 20 تا 100 نانومتر دارند.

همچنین اطلاعاتی که کاوشگرهای دوقلوی "روح" و "فرصت" که از سال 2004 تاکنون در روی مریخ هستند به دست آورده اند نشان می دهند که در سطح این سیاره ساختارهایی وجود دارند که مشابه آنها در روی زمین نیز هست و بنابراین می توانند حیات میکروارگانیسمها را در داخل خود شکل دهند.

به گزارش مهر، با وجود تمام این بررسیها هنوز نه موجودات سبز مریخی و نه حیات نخستین میکروارگانیسمها در مریخ کشف نشده اند و بنابراین بشر باید در انتظار ماموریتهای آینده فضایی سفر به مریخ بماند تا بتواند تحقیقات بنیادینی را از خاک این سیاره انجام دهد. شاید به این وسیله بتواند نشانه هایی از اشکال حیات گذشته یا حال سیاره سرخ را بیابد و به یکی از رویاهای بزرگ خود یعنی یافتن موجودات فرازمینی تحقق بخشد.