کودک شلوغ شما، شاید بیمار باشد

کودک شلوغ شما، شاید بیمار باشد

هفته نامه سلامت :درباره شایع‌ترین اختلال رفتاری کودکان: بیش فعالی ـ کم توجهی دکتر هریش هافمن نخستین فردی بود که این اختلال را توصیف کرد.درسال ۱۸۴۵ زمانی که پسرش سه سال داشت، برای او کتاب مصوری تالیف کرد که در مورد کودکان و رفتار آنها بود.در این کتاب داستانی بود به نام این داستان،درواقع اولین […]

کودک شلوغ شما، شاید بیمار باشدهفته نامه سلامت :درباره شایع‌ترین اختلال رفتاری کودکان: بیش فعالی ـ کم توجهی دکتر هریش هافمن نخستین فردی بود که
این اختلال را توصیف کرد.
درسال ۱۸۴۵ زمانی که پسرش سه سال داشت، برای او کتاب مصوری تالیف کرد که در مورد کودکان و رفتار
آنها بود.
در این کتاب داستانی بود به نام این داستان،درواقع اولین توصیف واقعی از پسربچه‌ای مبتلا به اختلال بیش‌فعالی- کم‌توجهی است.
در ۱۹۰۲، سرجورج استیل کودکانی را توصیف کرد که علی‌رغم محیط مناسب تربیتی، مشکلاتی اساسی در کنترل رفتارشان داشتند.
امروزه مشکل این کودکان با عنوان شناخته می شود.
کودکان را در سنین پیش از دبستان و سال‌های ابتدایی مدرسه مبتلا ساخته و با ایجاد مشکل در کنترل رفتار
و تمرکز موجب می‌شود.
این کوکان علی‌رغم ضریب هوشی بالاتر از میانگین جامعه، دستاوردهایی کمتر از توانشان داشته باشند.
از آنجا که مشکل این کودکان اغلب تشخیص داده نمی‌شود (و یا دیر تشخیص داده می‌شود)، توانایی‌هایشان رشد نکرده و
آموزش کافی دریافت نمی‌کنند، به همین دلیل ممکن است به‌عنوان کم‌عقل توصیف شوند.
۳ تا ۵ درصد کودکان مبتلا به این بیماری هستند که در این میان پسرها سه برابر بیشتر از دخترها
مبتلا می‌شوند.
البته ۱ تا ۲ درصد نوجوانان و بزرگسالان نیز مبتلا هستند که رابطه‌ای با نژاد یا طبقه اقتصادی اجتماعی ندارد.
سر به هوا و بازیگوش کم‌توجهی، حواس پرتی، فعالیت بیش از حد و اعمال بدون کنترل، علایم اصلی اختلال بیش‌فعالی
کم‌توجهی‌اند.
البته در افراد مختلف شدت و ضعف و تنوع علایم یکسان نیست.به همین دلیل براساس بارز بودن هریک از علامت‌ها،
بیماری را به سه دسته بیش‌فعال، کم‌توجه و دسته مختلط تقسیم می‌کنند.
فعالیت بیش از حد: این بچه‌ها دائما در حال حرکت هستند، به اشیا دور و بر دست می‌زنند و مرتب
صحبت می کنند.
کارهایی که نیاز به آرام ماندن دارند مثل نشستن سر سفره یا در کلاس درس، کار دشواری برایشان محسوب می‌شود.
با بزرگ‌تر شدن این بچه‌ها، در سنین نوجوانی و بزرگسالی، به‌تدریج قادر خواهند بود بر اعمال خود مسلط شوند، اما
در درون خود احساس بی‌قراری می‌کنند.
این افراد دائما خود را مشغول کرده و اغلب چند کار را با هم انجام می‌دهند و از کارهایی که
نیاز به آرام‌بودن دارند (مثل مطالعه) لذت نمی‌برند.
اعمال بدون کنترل (بی‌اختیاری:) به‌نظر می‌رسد که بچه قادر نیست قبل از انجام عمل فکر کند یا جلوی واکنش‌هایش را
بگیرد.
این بچه‌ها اغلب مطالب نامربوطی را به زبان می‌آورند وکنترلی بر بروز احساسشان ندارند.
گاهی کنترل غذاخوردن خود را از دست داده و بسیار پرخور می‌شوند.
از همین رو در اطفال چاق به‌عنوان یکی از علل مهم چاقی همواره باید مدنظر باشد.
رفتارهای بی‌اختیار با افزایش سن از بین نمی‌روند و در بزرگسالی نیز ممکن است فرد اعمالی را انجام دهد که
قادر به کنترل آنها نباشد.
کم‌توجی: کم‌توجهی شایع‌ترین علامت است.
این بچه‌ها در تمرکز بر روی موضوع مشکل دارند و ممکن است پس از چند دقیقه، کار را ناتمام رها
کرده و کار دیگری را شروع کنند.
البته در صورتی که از کار لذت ببرند مشکلی در تمرکز نخواهند داشت.
این افراد با کوچک‌ترین صدا یا نور، حواسشان پرت می‌شود، در توجه به جزئیات مشکل دارند و در اثر کم‌توجهی
مرتبا دچار اشتباه می‌شوند.
خیلی‌وقت‌ها به‌یاد نمی‌آورند وسایلشان را کجا گذاشته‌اند؛ در طول روز مرتبا می‌خوابند، گیجند و حرکات آهسته‌ای دارند.علایم معمولا در سنین
پایین و به‌صورت تدریجی ظاهر می‌شود و فعالیت بیش‌ از حد و بی‌اختیاری در رفتار نیز پیش از کم‌توجهی بروز
می‌کند.خیلی وقت ها کودکی که دچار فعالیت بیش از حد می‌شود و نمی‌تواند در مدرسه آرام بگیرد، به‌سرعت مورد توجه
قرار گرفته و به احتمال زیاد بیماری وی تشخیص داده خواهد شد، اما کودکی که تنها دچار کم‌توجهی است ممکن
است به‌راحتی نادیده گرفته شود و تمام عمر از این مشکل تشخیص داده نشده، رنج ببرد.
بسیاری از کودکان طبیعی ممکن است این علایم را با شدت‌های کمتر داشته باشند، از این رو این علایم را
زمانی می‌توانیم نشانه بیماری بدانیم که بر عملکرد کودک در مدرسه، منزل و ارتباط با سایر کودکان تاثیر گذاشته باشد.
بچه‌های گیج، درمان می‌خواهند سه نوع درمان برای این اختلال وجود دارد که اغلب ترکیبی از هر سه برای بیمار
به‌کار می‌رود.
)۱ روا‌ن‌درمانی این درمان توسط یک تیم روان‌پزشک ـ روانشناس انجام می‌شود و در آن دو مسئله مورد توجه قرار
می گیرد:یکی واکنش‌ها و رفتار فرد و دیگری تفکرات ونگرش‌هایی که علایم را تشدید می‌کند.
به بیمار یاد داده می‌شود که چگونه در شرایط مشکل‌زا واکنش‌ها و رفتارهای خود را کنترل نماید.
با این شیوه درمان (رفتار درمانی) واکنش‌هایی مثل خشم، افسردگی و آسیب به خود تحت کنترل درآمده و کودک قادرخواهد
بود ارتباط بهتری بین فکر و جسمش برقرار سازد و به فکر روشنی دست یابد.
رفتار درمانی خصوصا برای کودکان ۷-۱۳ سال بسیار مناسب است.
از سوی دیگر به بیمار نشان داده می‌شود که چگونه یک مدل فکری و یک نگرش،علایم بیماری را تشدید می‌کند
و بر اثر آن بیمار بدون علت عصبانی یا مضطرب می‌شود و این حس منفی منجر به واکنشی منفی می‌شود.
در مجموع سعی می‌شود با این شیوه درمان، مهارت‌های ذهنی فرد در کنترل رفتار و برقراری روابط اجتماعی افزایش یابد.
)۲ رژیم غذایی نقش رژیم غذایی در کنترل علایم اثبات شده است.
با حذف غذاهای آماده و نوشابه، و کاهش مصرف شیرینی‌جات، و رعایت که حاوی میوه و سبزیجات بیشتر و کربوهیدرات‌های
پیچیده است، و افزودن ویتامین‌ها (مثل ویتامین‌های گروه‌B) ، مواد معدنی (مثل روی و منیزیوم)، اسیدهای آمینه و اسیدهای چرب
ضروری و کنترل قند خون، علایم بیماری به وضوح کاهش می‌یابند.
)۳ درمان دارویی موثرترین درمان این بیماری است و اغلب سایر روش‌ها را در کنار این روش به‌عنوان درمان‌های کمکی
به کار می‌برند.
داروهایی که در این بیماری استفاده می‌شوند، تحت عنوان طبقه‌بندی می‌شوند.
آمفتامین و ریتالین مشهورترین داروهای این گروه هستند که آمفتامین را برای کودکان بالای سه سال و ریتالین را برای
کودکان بالای شش سال به‌کار می‌برند.
آتوموکستین‌ داروی جدید غیرمحرکی است که با اثر بر سلول‌های عصبی موجب افزایش دوپامین می‌شود.
به‌نظر می‌رسد ۷۰ درصد کودکان به این دارو پاسخ می‌دهند.
داروها در افراد مختلف اثر مشابهی ندارند.
برخی از افراد به یک دارو بهتر جواب می‌دهند و برخی به یک داروی دیگر.
از این رو بسیار مهم است که به پزشک اجازه دهید تا با آزمایش داروهای مختلف، داروی مناسب و مناسب‌ترین
دوز آن را بیابد.
اگرچه این داروها در جامعه به‌عنوان محرک مورد استفاده قرار گیرند اما در مقادیر درمانی، خطری ندارند.
برخی از والدین نگرانند که کودکانشان به این داروها معتاد شوند.
می‌توان به این والدین اطمینان داد که مقادیر درمانی که تحت‌نظر پزشک استفاده می‌شوند، کودکان را معتاد نمی‌کنند.
عوارض داروها این عوارض اغلب جزئی بوده و بستگی به دوز مورد استفاده دارند.شایع‌ترین عوارض این داروها کاهش اشتها، بی‌خوابی،
اضطراب، تحریک‌پذیری، شکم‌درد و سردرد است.
اکثر این عوارض پس از چند هفته از شروع درمان از بین می‌روند، ولی در صورت استمرار علایم می‌توان دوز
دارو را کاهش داد.
بسیار مهم است که به کودک، والدین و معلمین وی آموزش داده شود که گر چه با مصرف داروها علایم
برطرف می‌شود اما این امر به معنی از بین رفتن بیماری نیست و کودک با وجود از بین رفتن علایم
باید داروها را مصرف کند.
۸۰ درصد کودکانی که دارو مصرف می‌کنند به ادامه دارو در دوره نوجوانی و ۵۰ درصد به ادامه دارو در
دوره بزرگسالی نیاز دارند.
این داروها به کودک کمک می‌کنند تا بهتر تمرکز کند و وظایفش را کامل انجام دهد،اما نمی‌توانند اطلاعات وی را
افزایش داده و مهارت‌های کودک را زیاد کنند؛در واقع این داروها تنها به کودک کمک می‌کنند تا از مهارت‌هایش استفاده
کند.
با استفاده از روان‌درمانی در کنار مصرف این داروها می‌توانیم مهارت‌های کودک را برای حل مشکلات روزمره افزایش دهیم .
از خانه تا مدرسه درمان کودک بیمار به تنهایی کافی نیست و لازم است که خانواده‌ او نیز آموزش‌های لازم
را فرا گیرند.
یکی از راه‌های حمایت از خانواده، تشکیل گروه‌های حمایت‌گر است که از خانواده‌هایی که فرزندان بیش فعال‌ـ کم‌توجه دارند تشکیل
شده است.
در این گروه‌ها، خانواده‌ها در تاریخ مشخصی گرد هم میآیند و نسبت به مشکلات و دستاوردهایشان صحبت می‌کنند و یک
متخصص نیز اطلاعات جدید را در اختیار آنان قرارمی‌دهد.
در این گروه‌ها بیمار و خانواده‌اش از احساس تنهایی رهایی یافته و در می‌یابند که تنها کسانی نیستند که با
این مشکل دست به گریبانند و از حمایت عاطفی و مشورتی دیگران نیز بهره‌مند می‌شوند.
بسیار مهم است که اولیا مدرسه و معلم کودک نیز در جریان بیماری قرار گیرند.
این مساله به پذیرش کودک در محیط مدرسه کمک شایانی می‌کند.
سخنی با والدین : هر چقدر می‌توانید در مورد این بیماری بیاموزید.
هر چقدر بیشتر بدانید، بیشتر می‌توانید به کودکتان کمک کنید.
مقررات مشخص و ساده‌ای برای کودکتان وضع کنید.
به او بگویید چه کاری می‌تواند انجام دهد و به ذکر نبایدها بسنده‌ نکنید.
کودکتان را وقتی کار صحیحی انجام می‌دهد تشویق کنید.
با سایر والدین که مشکلی مشابه شما دارند صحبت کنید.
در این تماس‌ها می‌توانید از تجربه و حمایت عاطفی آنها بهره‌مند شوید.
مرتبا با معلم فرزندتان در تماس باشید.
رفتارهای در منزل کودکتان را به معلم وی اطلاع دهید و از رفتارهایش در مدرسه بپرسید.
هرگز فراموش نکنید که شما بهترین حامی فرزندتان هستید.
هر گردی گردو نیست وجود علایمی از قبیل فعالیت بیش از حد، رفتارهای بی‌اختیار و یا کم‌توجهی الزاما به معنی
وجود بیماری نیست.
ابتدا باید ثابت شود که رفتار کودک متناسب با سنش نیست.
علایم نیز باید در سنین پایین و پیش از ۷ سالگی شروع شده و حداقل شش ماه ادامه یافته باشد.
مهم‌تر از همه اینکه این علایم باید زندگی فرد را حداقل در دو مکان جداگانه مثل خانه، مدرسه، زمین بازی،
اجتماع و …
مختل کرده باشد.
در مورد کودکانی که این علایم را بروز می‌دهند اما در انجام تکالیف مدرسه یا ارتباط با سایر کودکان مشکلی
ندارند،هم مطرح نیست.
بسیار مهم است که رفتار کودک با رفتار کودکان هم‌سن خودش مقایسه شود و معلوم شود که آیا این علایم
در پاسخ به شرایطی خاص ایجاد می‌شوند یا همیشه وجود دارند.خیلی از مواقع کودکی که مبتلا به بیماری دیگری مثل
عفونت مغز است ممکن است این علایم را بروز دهد که مسلما به معنی وجود نیست.
‌درواقع هریک از علایم گفته شده را ممکن استهمه شما در کودکتان ببینید.
ممکن است کودکتان‌علاقه‌اش را به بازی از دست داده، یا دیگر رغبتی به تماشای تلویزیون نداشته باشد و یا حتی
به‌طور غیرقابل کنترلی، شیطنت کند.
از آنجا که کودکان طبیعی ازنظر شخصیت، میزان انرژی و ….
بسیار متفاوتند، در قدم اول باید مشخص شود که آیا رفتار فرزندتان متناسب سنش است یا خیر.
کودکان کمتر از ۶ سال ممکن است به علت عدم رشد کافی، این علایم را نشان دهند که جزئی از
سیر طبیعی رشد آنهاست.
بیشتر بین ۶-۱۲ سالگی و توسط کسانی که ساعات زیادی با کودک تماس دارند مثل والدین و معلمین تشخیص داده
می‌شود، البته پس از آن مراجعه به یک پزشک جهت تایید تشخیص الزامی است.
روانپزشکان و متخصصین اطفال پزشکانی هستند که در زمینه این بیماری تبحر دارند.
چرا بچه‌ها سر به هوا می‌شوند؟ یکی از اولین سوالاتی که والدین ممکن است بپرسند این است که ؟ تاکنون
هیچ مدرکی که نشان دهد عوامل اجتماعی و روش‌های تربیتی عامل به‌وجود آمدن بیماری هستند ارائه نشده است و اکثر
محققین علت بیماری را عوامل بیولوژیک دانسته‌اند.
بنابراین می‌توان با اطمینان به والدین این کودکان گفت که بی‌جهت خود را مقصر ندانند و سرزنش نکنند.‌با این وجود
ممکن است عوامل زیر تاحدی در ایجاد و یا تشدید بیماری دخالت داشته باشند.
)۱ عوامل محیطی: مصرف سیگار و الکل در دوران بارداری ممکن است رابطه‌ای با ایجاد بیماری داشته باشد.
مسمومیت با سرب نیز می‌تواند از علل این بیماری باشد.
امروزه در بیشتر رنگ‌ها سرب وجود ندارد، به همین دلیل منبع مسمومیت با سرب غالبا ساختمان‌های قدیمی هستند که دیوارهایشان
با رنگ‌های قدیمی رنگ‌ شده‌اند.
به‌نظر می‌رسد کم‌بودن تحرک بدنی و تماشای زیاد تلویزیون و بازی‌های کامپیوتری نیز در پیدایش آن دخیل باشند.
)۲ صدمات و اختلالات مغزی و تفاوت‌های ساختاری: یکی از تئوری‌های اولیه ایجاد بیماری، صدمات مغزی بود.
کوکانی که در اثر تصادف دچار صدمات مغزی می‌شوند، گاهی علایمی مشابه اختلال بروز می‌دهند.
البته درصد کمی از بچه‌های مبتلا به این اختلال سابقه ضربه به سر و صدمه مغزی ناشی از آن را
می‌دهند.
قسمت جلویی مغز مسئول کنترل تفکر، رفتار و احساسات است و در استدلال کردن و حل مساله یاریمان می‌کند.
قسمتی از قدام مغز که دقیقا پشت پیشانی قرار دارد، بیش از سایر بخش‌ها در قضاوت، رفتار و حافظه نقش
دارد.
این قسمت قدامی مغز در درصد کمی از کودکان مبتلا به ده درصد کوچک‌تر از بچه‌های طبیعی است.
)۳ تغذیه: شکر و چاشنی‌های غذا علایم بیماری را تشدید می‌کنند.
برخی محققین معتقدند که حساسیت‌های غذایی، مسمومیت با فلزات سنگین، رژیم غذایی کم‌پروتئین و پرهیدرات کربن، کمبود مواد معدنی، اسیدهای
چرب ضروری، فسفولیپییدها و اسیدهای آمینه، اختلالات تیروئیدی و کمبود ویتامین‌ها خصوصا ویتامین های گروه‌B از عوامل خطر جهت ایجاد
“اختلال بیش‌فعالی ـ کم‌توجهی” هستند.
مشکلات مربوط به قندخون نیز به‌عنوان علت این بیماری نام‌ برده شده است.
به‌طور طبیعی وقتی غذا‌ می‌خوریم، بدن ماده‌ای به‌نام انسولین ترشح می‌کند که مانع بالارفتن قند خون می‌شود.
از سوی دیگر مواد دیگری نیز ترشح می‌شوند تا انسولین را کنترل نموده و مانع کاهش شدید قند خون شوند.
به‌نظر می‌رسد که در کودکان مبتلا به این بیماری، میزان این مواد کنترل‌کننده انسولین به نصف میزان طبیعی کاهش یافته
است.
این مسئله باعث می‌شود که در اثر انسولین قند خون افت کرده و فعالیت مغزی این کودکان کاهش یابد.
از آنجا که بیشتر غذاهای کودکان پر شکر است، کمی کاهش در شکر مصرفی و مصرف هیدرات کربن‌های پیچیده می‌تواند
علایم این کودکان را کاهش دهد.
کمبود منیزیوم هم می‌تواند علایم روانی زیادی از قبیل افسردگی، اضطراب، بی‌قراری و تحریک‌پذیری ایجاد نماید.
به‌نظر می‌رسد که کودکان مبتلا به این بیماری دچار کمبود مواد معدنی مثل منیزیوم، روی و آهن باشند.
در این کودکان تجویز مکمل منیزیوم علا‌ئم را به‌شدت کاهش خواهد داد.
)۴ ژنتیک: اغلب در افراد یک فامیل دیده می‌شود که این مسئله به نفع نقش ژنتیک در ایجاد آن است.
۲۵ درصد بستگان نزدیک کودک، مبتلا هستند، در حالی که شیوع این بیماری در کل جامعه ۵ درصد است.
مطالعه روی دوقلوهای همسان به‌شدت نقش ژنتیک را تایید می‌کند.
امروزه حتی می‌توان با بررسی ژن‌ها خطر ابتلای نوزاد را در آینده مشخص نمود.
)۵ بهم‌خوردن توازن شیمیایی و عصبی: سلول‌های عصبی از خود موادی ترشح می‌کنند که در اندیشیدن، ذخیره و پردازش اطلاعات
مهمند.
یکی از این مواد، ماده‌ای است به نام دوپامین.
دوپامین در کودکان بیش‌فعال ـ کم‌توجه به‌طور غیرطبیعی پایین است.
محققین فکر می‌کنند که کم‌توجهی و مشکلات حافظه این بیماران به‌علت کم بودن مقدار این ماده در مغز است.
در ۶۰ درصد این بیماران ژن‌های کنترل‌کننده تولید دوپامین غیرطبیعی‌اند.
ماده دیگری که از سلول‌های عصبی ترشح می‌شود و در این بیماری اهمیت دارد ،استیل ‌کولین نام دارد، که در
حافظه، توجه، هوشیاری، ادراک، استدلال و قضاوت نقش دارد.
در این بیماران مقدار این ماده نیز غیرطبیعی است.
به‌خاطر داشته باشید که والدین و معلمین عامل به‌وجود آمدن این بیماری نیستند،بلکه آنها قسمتی از درمانند.
مراقب نوجوانان باشید دوره نوجوانی دوره مناسبی است تا کودکی که با تشخیص بیش‌فعالی‌ـ کم‌توجهی تحت درمان بوده، مجددا بررسی
شود،سنین نوجوانی برای اغلب افراد سنین پرمسئله ای است و مسلما برای نوجوانان بیش فعال-بی توجه، این مسایل چندین برابر
خواهند بود.
مشکلاتی مثل اعتماد به نفس، ترس از طرد شدن، میل به استقلال و انجام کارهای ممنوعه (مثل مصرف الکل، مواد
مخدر و رابطه‌های جنسی)، مشکلاتی هستند که در این بیماران بسیار بیشتر و شدیدتر از افراد عادی خود را بروز
می‌دهند.
در این دوره سنی بیش از هر زمانی به قوانین ساده و قابل فهم نیاز است.
باید قوانینی ساده و مشخص در خانه وضع شود و سعی شود برای هر یک از مقررات دلیل واضحی بیان
شود.
زمانی که مقررات نادیده گرفته می‌شود باید تا حد امکان آرام و قاطع به این تخلف پاسخ گفت.
تخلف از مقررات به هیچ عنوان نباید نادیده گرفته شود و حتما باید با آرامش با آن برخورد شود.
به خاطر داشته باشید که عصبانیت‌های کنترل‌نشده و جوش آوردن، علایم بیماری را در کودک تشدید می‌کنند.
رانندگی علاقه مشترکی در میان نوجوانان است.
آمارها نشان می‌دهند که میزان تصادفات به ازای هر کیلومتر رانندگی در سن ۱۶ سالگی بیشتر از هر زمان دیگری
است .
افراد بیش فعال- کم‌توجه در ۵ سال اول رانندگی ۴ برابر افراد سالم دچارسوانح می‌شوند، به همین علت در زمان
رانندگی، خصوصا در چند سال اول باید بسیار مراقب باشند.
این قانونی است که در مورد بیماران بیش‌فعال- کم‌توجه نیز صدق می‌کند.
اگر لیست مبتلایان به این بیماری را مقابلتان بگذارند و برناردشاو، تولستوی، بتهوون، موزارت، ‌داوینچی، ونگوگ ‌وپیکاسو را در آن
ببینید، چه خواهید گفت؟ در مورد ابتلای گالیله، داروین، نیوتون، گراهام‌بل، ادیسون، انتشتین و بیل‌گیتس چطور؟ به این فهرست ناپلئون،
بسیمارک، چرچیل، بیل‌کلینتون، جرج‌بوش، جان‌کندی، جان‌راکفلر، جیم‌کری، تام‌کروز، اسپیلبرگ و مایکل‌جوردن را نیز اضافه کنید.
این اسامی تنها یک معنی دارند: ممکن است به علت متفاوت بودن مشکلاتی را تجربه کنید، اما موفقیت، تنها، فرزند
تلاش شماست.
بزرگ‌ترها هم بیمار می‌شوند ۳۰ تا ۷۰ درصد کودکان بیش‌فعال‌ـ کم‌توجه، علائمشان تا بزرگسالی ادامه می‌یابد.
حتی ممکن است در برخی از بالغین برای اولین بار تشخیص مطرح شود که البته‌معمولا سابقه علایم از کودکی وجود
دارد.
بزرگسالان معمولا از بیماری خودآگاه نیستند و تنها حس می‌کنند که نمی‌توانند منظم باشند یا یک کار را به اتمام
برسانند و تمرکز خود را حفظ کنند.
کارهای روزمره مثل برخاستن از رختخواب، لباس پوشیدن، به موقع در محل کار حاضر شدن و کارا بودن در محل
کار، کارهای بسیار سختی برای این بیماران محسوب می‌شوند.
تشخیص بیماری هم در بزرگسالان دشوار است.
اغلب آنها سابقه مشکلات فراوانی را در مدرسه و محل‌ کار خود ذکر کرده و مرتبا تصادف می‌کنند.
برای تشخیص باید علایم این افراد از کودکی آغاز شده و به‌طور مداوم در وی بوده باشد.
تشخیص صحیح بیماری به فرد احساس رهایی می‌دهد و به وی امکان می‌دهد تا دلیل بسیاری از رفتارهایش را بفهمد
و با نقص‌های خود روبرو شود.
درمان بزرگسالان کاملا مشابه اطفال است و با مخلوطی از درمان دارویی و روان‌درمانی انجام می‌شود.
چند توصیه به بزرگسالان بیش‌فعال‌ـ کم‌توجه: )۱ اجازه دهید، در محل‌کار، مافوقتان از بیماری شما اطلاع پیدا کند.
این امر جلوی بسیاری از سوتفاهم‌ها را خواهد گرفت.
)۲ برنامه روزانه داشته باشید.
در برنامه‌ خود کارهای آن روز و زمان مناسب انجام آنرا قیدکنید.
)۳ اگر بیش‌فعالی دارید، زمان نهار خود را به تخلیه انرژی خود اختصاص دهید.
مثلا اطراف محل‌کارتان پیاده‌روی کنید.
)۴ اگر وسط کار فراموش می‌کنید که مشغول انجام چه کاری هستید، روی میزتان کاغذی بگذارید و مرتبا بر روی
آن بنویسید که مشغول چه کاری هستید.
)۵ اگر در ملاقات‌ها برای حفظ تمرکزتان مشکل دارید، یک قلم‌وکاغذ به همراه داشته باشید تا حرف‌های فرد مقابل را
یادداشت کنید.
این کار به حفظ تمرکزتان در زمان گفتگو کمک می‌کند.
خانم معلم حواستان جمع باشد از آنجا که معلمین با کودکان زیادی سروکار دارند، راحت‌تر می‌توانند متوجه غیرطبیعی بودن فعالیت‌
یا کم‌توجهی کودک شده و بیماری کودک را تشخیص دهند.
به محض شک به این اختلال، سریعا کودک را به روان‌پزشک ارجاع دهید.
هوشیاری شما در این زمینه می‌تواند آینده کودک را دگرگون سازد.
برای شک کردن به این اختلال باید به فکر آن باشید.
به خاطر داشته باشید که در هر کلاس ۲۵ نفره دوره ابتدایی ممکن است یک کودک به این بیماری مبتلا
باشد.
تمام کودکان مبتلا الزاما بیش‌فعال نیستند بنابراین تنها به کودکان پر جنب‌وجوش توجه نکنید.
کودک ممکن است تنها کم‌توجه باشد و حین درس مرتبا بخوابد.
تشخیص این کودکان مشکل است.
آینده این کودکان در گرو هوشیاری شماست.
مقررات ساده و مشخصی برای کلاس وضع کنید.
نظم حاکم بر کلاس به شکل‌گیری توانمندی‌های این کودکان کمک می‌کند.
در صورت امکان از خطاهای کوچک چشم‌پوشی کنید.
به دانش‌آموزان بیش‌فعال‌ـ کم‌توجه زمان کافی برای پاسخ‌دهی بدهید.
برخی از دانش‌آموزان تحلیل ذهنیشان کند است.بنابراین بیشتر از آنچه که فکر می‌کنید کافی است، به آنها زمان بدهید.
بخاطر داشته باشید که این کودکان در خواندن یا نوشتن مشکل دارند.
این کودکان نیاز دارند که وسط کلاس‌های طولانی یا امتحان تنفسی داشته باشند.
برای اینکار می‌توانید سوِالات امتحانی را در چند مرحله به آنها بدهید.
به این کودکان اجازه دهید که در صورت نیاز از جای خود برخیزند.
کمک کنید که بتوانند تخمین بزنند کارشان چقدر طول خواهد کشید.
این مهارت مهمی برای آینده آنهاست.
تا حد امکان درس را مفرح تدریس کنید.
علاقمندی کودک به درس مانع تشدید کم‌توجهی او خواهد شد.
از حرکات دست و چهره و وسایل کمک آموزشی برای تدریس استفاده کنید.
درس را تکرار کنید.
تکرار کنید! تکرار کنید! در برخورد با این کودکان صبور و منعطف باشید.
در مطالعات نشان داده‌اند که در زمان‌ لبخندزدن نسبت به حالت معمول یا اخم کرده، واکنش‌های مناسب‌تری نشان می‌دهیم.
در پاسخ به درخواست کمک کودک، لبخند بزنید.
دانش‌آموزان اغلب می‌ترسند که کمک بخواهند، باید آنها را به این کار تشویق کنید.
لبخند شما، تماس چشمیتان، ایستادن کنار دانش‌آموز، پائین آمدن تا قد دانش‌آموز مواردی هستند که به ارتباطتان با دانش‌آموز کمک
می‌کنند.
اجازه ندهید کودک به کمک شما یا سایر دانش‌آموزان وابسته شود.
هرگز نخواهید که کودک مبتلا به بیش‌فعالی‌ـ کم‌توجهی دارویش را مقابل سایر دانش‌آموزان بخورد.
همه کودکان بیش‌فعالی‌ـ بی‌‌توجه یک مشکل ندارند.
ممکن است یکی در شروع کار مشکل داشته باشد و دیگری در خاتمه کار.
برای کمک به دانش‌آموزتان مشخص کنید که چه مشکلی دارد.
بخاطر بسپارید که آینده این کودکان به آگاهی و احساس مسئولیت شما وابسته است.
ADHD تنها نیست در این کودکان، بعضی از اختلا‌لا‌ت بیش از افراد طبیعی دیده می‌شود که این مسئله ممکن است
مشکلاتی را در تشخیص پیش آورد.‌مهم‌ترین این اختلا‌لا‌ت عبارتند از: مشکلات یادگیری: ۲۰-۳۰ درصد این کودکان در یادگیری مشکل دارند
که این مسئله در ۸ درصد بچه‌های طبیعی نیز دیده می‌شود.
در سال‌های پیش از مدرسه، این ناتوانی‌ها به شکل مشکلاتی در درک برخی صداها و بیان برخی از کلمات بروز
می‌کنند اما در سنین مدرسه به‌صورت مشکلاتی در خواندن، هجی‌کردن و نوشتن دیده می‌شوند.
تیک‌ها: در درصد کمی از این بیماران اختلال عصبی به‌نام دیده می‌شود.
این افراد تیک‌های مختلفی مثل پلک‌زدن پی‌درپی، پرش‌های عضلات صورت، تیک‌های صوتی، سرفه‌های عادتی، بالاکشیدن بینی و تکرار برخی کلمات
دارند.
این تیک‌ها با درمان تا حدودی کنترل می‌شوند.
اکثر مبتلایان به سندروم توره، را به‌طور هم‌زمان دارند.
‌مشکلات رفتاری: ۲۰-۴ درصد از‌بیماران در رفتارهای اجتماعی مشکل دارند که در موارد شدید می‌تواند به شکل رفتارهای ضد اجتماعی
بروز یابد.
این گروه از کودکان اغلب دروغ می‌گویند، دزدی می‌کنند، با دیگران درگیر می‌شوند و بسیار مستعدند که در مدرسه فاجعه
به بار آورده و یا با پلیس مسئله پیدا کنند.همچنین این کودکان، غالبا رفتارهای تهاجمی دارند، به مردم توهین می‌کنند.
اشیاء را خراب می‌کنند و بسیار مستعد اعتیادند.
‌اضطراب و افسردگی: بعضی از بیماران، افسردگی و اضطراب را نیز به‌طور همزمان دارند.
اگر افسردگی یا اضطراب تشخیص داده شده و درمان شود، بهتر می‌توان مشکلات ناشی از بیش‌فعالی- کم‌توجهی کودک را کنترل
کرد.
از طرفی درمان بیش‌فعالی ـ کم‌توجهی نیز اثر مثبتی بر اضطراب دارد و به کودک کمک می‌کند تا در کنترل
رفتار خود مهارت پیدا کند.
‌اختلال دوقطبی: در کودکان افتراق بین و اختلال دوقطبی دشوار است.
به‌طور کلاسیک، اختلال دوقطبی با نوسانات شدید خلق مشخص می‌شود به این صورت که فرد مبتلا به تناوب در دوره
ای از زندگی بیش از حد طبیعی سرحال و خوش است ولی‌در دوره ای دیگر حالتی شبیه آدم های افسرده
را دارد.
‌اما در کودکان این مشکل بیشتر به شکل مخلوطی از خوشحالی، افسردگی و تحریک‌پذیری دیده می‌شود.
کم‌خوابی و پرانرژی بودن در هر دو بیماری مشترک است اما در اختلال دوقطبی خلق بسیار بالا و خوشحالی شدید
بی‌دلیل و خود بزرگ‌بینی هم دیده می‌شود که به کمک آن می‌توان‌این بیماری را از اختلا‌ل بیش‌فعالی ـ کم‌توجهی تشخیص
داد.
حاشیه های بازیگر زن سینمای ایران فیلم
آگهی استخدام همکار در سایت های نیک صالحی و پرشین وی
برچسب ها:
اخبار مرتبط :
سامسونگپک ضد ریزش مودکتر تاجبخشدکتر بتول طاهری

مهر پروازعضویت در تلگرام
یافته های علمی درباره هیتلر ثابت می کند او در سال ۱۹۴۵ مرده
یافته های علمی درباره هیتلر ثابت می کند او در سال ۱۹۴۵ مرده
اطلاعاتی عجیب از امکان وجود حیات در سیاره مشتری
اطلاعاتی عجیب از امکان وجود حیات در سیاره مشتری
تحولی عظیم در پزشکی درمان بیماری‌ها با سلول درمانی
تحولی عظیم در پزشکی درمان بیماری‌ها با سلول درمانی
عوارض شیردهی بیشتر از دو سال برای کودکان
عوارض شیردهی بیشتر از دو سال برای کودکان
مهره مار چیست ؟ تشخیص مهره مار اصل
مهره مار چیست ؟ تشخیص مهره مار اصل
کشف روش درمانی جدید برای طاسی
کشف روش درمانی جدید برای طاسی
علت درخشش چشم گربه در شب به صورت علمی
علت درخشش چشم گربه در شب به صورت علمی
کشف روش جدید برای درمان چاقی در انگلیس
کشف روش جدید برای درمان چاقی در انگلیس
سامسونگپک ضد ریزش مودکتر تاجبخشدکتر بتول طاهریمهر پروازعضویت در تلگرام