به گزارش سرويس نگاهي به وبلاگ‌هاي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، در وبلاگي به نشاني http://zahra-hb.com به نقل از کتاب «هفت عادت مردمان موثر» نوشته استفان کاوي آمده است: بسياري از مردم فقط دوست دارند نظر بدهند و تجربيات زندگي خود را بيان کنند. آن‌ها به اين نکته توجه ندارند که هميشه تشخيص بايد مقدم بر تجويز باشد. تجويز کردن به طرف مقابل بدون گوش دادن و تشخيص مشکل او مثل اين است که عينک طبي خود را بخواهيد به او بدهيد.

اغلب مردم با نيت پاسخ دادن، به سخنان ديگران گوش مي‌کنند و نه اينکه قصد درک آن را داشته باشند. همچنين عقايد، احساسات و داوري‌هاي خود را دخيل کرده و براي پاسخ به يکي از چهار روش زير توسل مي‌جوييم: ارزيابي: موافق انجام کاري يا مخالف. بازجويي: سوال پيچ کردن مخاطب. تحميل پند و اندرز: نصايح حکيمانه خود را بر ديگران تحميل مي‌کنيم. تعبير و تفسير: رفتار و انگيزه‌هاي ديگران را بر حسب رفتار و انگيزه‌هاي خود مي‌سنجيم.

در بسياري از مواقع براي تغيير وضعيت فرد نيازي به پند و اندرز و توصيه نيست. غالب مردم پس از اينکه مجالي براي ابراز احساسات بيابند مسائل خود را مي‌شکافند و در نتيجه راه‌حل‌ها خود آشکار مي‌شوند.

نيروي جمعي ايجاد کنيد؛ برآيند نيروي جمعي از جمع تک تک نيروها بيشتر است. بها دادن به تفاوت‌ها (تفاوت‌هاي ذهني، احساسي و رواني) جوهره کار تيمي‌است.

اين عادت ثمره نهايي يا ايجاد راه حل‌هاي تازه و بهتر گروهي است. براي اين کار ابتدا به طرف مقابل گوش فرادهيد و در نهايت احترام ارتباط برقرار کنيد. آنگاه توانايي خلاق خود را به کار بريد تا راه حل‌هايي تازه و امکاناتي سرشار از منافع متقابل ايجاد کنيد.

ارج نهادن به تفاوت‌ها جوهر سينرژي است. اگر تصور کنيم که جهان را همانگونه که هست مي‌بينيم، ديگر به چه دليل بايد به تفاوت‌ها ارج نهيم؟ در اين صورت با تجربه‌هاي خود تنها مانده‌ايم و همواره از کمبود اطلاعات رنج مي‌کشيم. انساني واقعا مي‌تواند مؤثر باشد که محدوديت‌هاي ادراکي خود را درک کند و از منابع غني ديگران استفاده کند.

اره را تيز کنيد. گاه که به عواقب عظيم ناشي از چيزهاي کوچک مي‌انديشيم، به اين نتيجه مي‌رسيم که اصولا هيچ چيز حقيري وجود ندارد.

اين عادت عبارت است از ايجاد مجال براي تيز کردن اره يا بازسازي خويشتن. گاه دست از کار بکشيد و در گفتار و رفتارمان درنگ و تامل کنيم.