به گزارش سرويس نگاهي به وبلاگ‌هاي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، عباس كاظمي در وبلاگ " جامعه‌شناسي و زندگي روزمره در ايران" به نشاني http://kazemia.persianblog.com در ادامه نوشته است: پرسش بينائي نيز هست، دريچه‏اي است كه از آن به جهان مي‏نگريم در عين حال پرسش نابينائي است. وقفه‏اي در ديدن‏هاست. هر پرسشي، پاسخي مي‏طلبد كه پرسنده انتظار دارد. پس آيا مي‏توان به پرسش آن‏گونه پاسخ داد كه فردي غير از طراح سوال به مقصود خود برسد.
پرسش قاتل است. قاتل حقيقت در همان دم كه حقايقي را برمي‏سازد حقايق بسياري را مي ميراند. پرسش مستبد است. استبدادي كه در پرسش است استبداي نرم است كه بي‌آنكه پي ببريم مسير رفت وبرگشت حقايق را براي ما معين كرده است. پرسنده از قبل بليط رفت و برگشت در مسيري معين را براي ما تهيه كرده است.
پرسش زن بارداري است كه درحال وضع حمل است. پرسش آئينه‌ي منزل شماست كه فقط فضاي معين منزل‏تان را نمايش مي‏گذارد و نه فلان يا بهمان جا را. پرسش عينكي خاص است كه با چشمان ما همساز است. پرسش جاده‏اي روستائي است كه شما را به محلي خاص رهنمون مي‏شود. اين همه را گفتم كه نشان دهم پرسشي پوزيتويستي ناياب است. پس چگونه با پرسشي دانشجويان را آزمون مي‏كنيم. ما همان پاسخي را مي‏خواهيم كه انتظار داريم و دانشجو نه به دنبال پاسخ بلكه به دنبال مطالبي مي‏گردد كه ما در پي آنيم. بدين ترتيب پرسشِ امتحاني، نوعي واكاوي ذهن طراح يا معلم است. معلم - طراح از پاسخ‏هاي خود سوال طرح مي‏كند و دانشجو از سوالات مي‏خواهد به پاسخ‏هاي از پيش موجود در ذهن معلم دست يابد. حل پرسش نوعي معناكاوي است. تمام دانشجويان معناكاوند. هرمنوتيسيني كه نه به بافتار متن پرسش بلكه به نيت مولف معتقدند. محل تلاقي دانشجو و طراح واقعيتي بيروني نيست بلكه اين تلاقي در ذهن طراح ممكن مي‏شود.

دانشجو فاتح ذهن معلم است اما معلم با طرح سوال قدرت خود را فزون مي‏كند. او مي پرسد، به آزمون مي‏كشد، نمره مي‏دهد، مردود مي‏سازد يا مي‏پذيرد. معلم ـ استاد چونان خدايگاني است كه ارزاني مي‏دارد، عطا مي‏كند در عين حال، خود را داناي كل مي‏داند! آنكه مي‏پرسد خود را دانا مي‏پندارد. اما چه كسي است كه توانايي پرسيدن نداشته باشد!

آنچه كه پرسنده را از سرير قدرت به زير مي‏كشد پاسخ نيست بلكه به پرسش كشيدن پرسش است و منهدم كردن سوالي است كه شما را به خود مي‏خواند. همين و بس!