سخن گفت و اظهار داشت: سالها بود كه ساخت مستندي درباره فعاليت‌ها، زندگي و آثارم از طريق افراد مختلف پيشنهاد مي‌شد، اما طرح‌ها را كه مي‌خواندم مي‌ديدم، مانند كارهاي ديگران است و مي‌نشينند و تنها از آدم تعريف مي‌كنند و چيز جديدي نداشت. معني ندارد از فيلم‌هايي که کار کردم استفاده شود و از همکارانم درباره من پرسيده شود، در اين جور مواقع تنها بايد تعريف کرد که من نمي‌پسندم.

وي ادامه داد: حتي يكي از آنها حدود يك ماه و نيم هم تصوير گرفت اما ديدم آن‌چه مي‌خواهم نيست و انصراف دادم و يا يكي از كارگردان‌هايي كه با او كار كرده بودم خواست تصاويري بگيرد و با تصاويري كه از پشت صحنه فيلمش گرفته بود، كاري درباره من بسازد كه نپسنديدم.

انتظامي يادآور شد: دو سال و نيم پيش غزاله سلطاني دانشجوي مدرسه سينمايي ونكور طرح اين مستند را در پانزده صفحه آورد و يك هفته وقت خواستم تا جواب دهم. چند بار خواندم ديدم با آن‌چه قبلا بوده متفاوت است و به من و کارهاي شخصي‌ام مربوط مي شود. در واقع ضمن نو بودن، استشهاد محلي، براي آدم نبود و با صحبتي كه با ايشان داشتم احساس کردم فرهنگي دارد که آدم مي تواند اعتماد كند بنابراين جواب مثبت دادم. البته شرطي هم گذاشتم كه اگر بعد از اتمام رضايت من حاصل شد، پخش شود وگرنه هزينه را بدهم و كار را بگيرم.

وي با بيان اينكه در طول مدت ساخته شدن اين فيلم که دو سال ادامه داشته مدام پيگير كيفيت آن بوده است گفت: كار كه آماده شد در دفتر آقاي قلي‌پور بخش‌هايي را بدون صدا تماشا كردم و ديدم به خواسته‌هايم نزديك است و آنرا جزو کارهاي خوبي که برايم انجام شده، مي‌دانم.

انتظامي به استفاده از تصاوير و صداهاي قديمي در اين مستند اشاره كرد و اظهار داشت: بخشي از صداها به سال 1343 مربوط مي‌شود به نوروز و بچه‌هايم که با ضبط صوت نوار پُر کرده بودم. صدايي هم مربوط به آوازي است که در ابتداي نمايش «اميرارسلان» مي‌خواندم که در سال 43 با آن تماشاخانه «سنگلج» افتتاح شد. تصاوير پدر و مادرم را هم با دوربين هشت ميليمتري روسي قديمي كه داشتم در خانه گرفته بودم و خارج چاپ شده بود و در فيلم استفاده شد.

وي اين مستند را زندگي واقعي‌اش دانست و گفت: كارهايي است كه در خانه مي‌كنم و هيچ بازي صورت نگرفته است. حتي جاهايي که مشغول تمرين کردن هستم از پشت سر گرفته شده و خبر نداشتم. کار با فعاليت‌هاي تئاتريم شروع مي‌شود و جلو مي‌رود و در آخر هم به موزه سينما و پخش عكس‌ها و ديالوگ‌هاي برجسته آثار سينمايي‌ام مي رسد و بسيار با سليقه كار شده است.

اين بازيگر تصريح کرد: درمستند نمي‌شود بازي كرد و گريم و لباس خاصي در نظر گرفته نمي‌شود. مستند يعني واقعيت و در كار بازيگري هم هميشه به اين فكر بودم كه واقعي باشم. در تئاتر دلم مي‌خواست چيزي غلو شده نباشد. سينما هم كه رسيديم وقتي بعد از تجربياتي كه داشتم و با «گاو» شروع كردم سناريويي را قبول مي‌كردم كه بيشتر زندگي كردن باشد.

انتظامي درباره حضور ژان کلود کاريير فيلمنامه‌نويس مشهور فرانسوي و حميد سمندريان در بخش‌هايي از اين مستند اظهار داشت: نمي‌خواستم کسي درباره‌ام صحبت کند و تنها اين دونفر هستند. ژان كلود، كلاسي در تهران داشت و از همسرش خواستيم و با ميل و اشتياق پذيرفت و پيشش رفتيم كه تحليل زيبايي از بازي من كرده و به ايراني بودن آن اشاره داشته است و با سمندريان هم که استاد ما بود به تالار فردوسي دانشگاه تهران مي‌رويم جايي كه در سال 50 نمايش «كرگدن» را در آخرين سال تحصيلم اجرا كردم و به اين بهانه تحليلي ارائه مي‌شود.

وي با اشاره به عروسك خرسي كه در بخشي از اين كار نشان داده مي‌شود خاطر نشان كرد: براي حضور در جشنواره‌اي به ژاپن رفته بودم كه دانشجوهاي ايراني اين عروسك بزرگ را به من هديه دادند و من نام او را «ساتو» (منتقد معروف ژاپني) گذاشتم و از همان جا با او حرف مي‌زدم و در خانه هم تنهايي‌هايم را پر كرده است و حتي تمرين‌هايم را جلوي او انجام مي‌دهم و نظرش را مي‌خواهم.

قاسم قلي‌پور تهيه‌كننده اين مستند هم كه به همراه انتظامي در ايسنا حضور داشت گفت: خانم سلطاني ـ كارگردان اين مستند ـ در زماني طولاني با صبر و حوصله مطالب و سوابق مربوط به استاد انتظامي را آرشيو كردند و به شناخت زيادي از ايشان رسيدند و بدون هيچ عجله‌اي برخلاف آثار اين‌چنيني كه به سرعت ساخته مي‌شوند در زماني نزديک به دو سال در کنار ايشان بوديم و با حوصله زياد تحمل کردند و در مجموع حدود سه ماه در منزلشان کار کرديم.

وي با بيان اينکه ويژگي‌هاي زيادي از آقاي انتظامي در اين مستند نشان داده مي‌شود افزود: حس مسئوليت و تعهدي كه ايشان به كارشان دارند و اينکه رفتارشان از 15 سالگي تا85 سالگي بر روي صحنه و احترامي که به تماشاگر مي‌گذارند تغييري نکرده چيزهايي است که قطعا يادگاري خوبي براي نسل جديد ما و نسل‌هاي آينده خواهد بود.

اين تهيه کننده ادامه داد: تصور مي‌شود اين افراد زندگي ماورايي دارند و جور ديگري زندگي مي‌کنند و سعي کرديم بيشتر به زندگي خصوصي استاد پرداخته شود و هيچ صحنه‌اي در آن چيده نشده است. «... و آسمان آبي» نشان مي‌دهد بزرگي ايشان اتفاقي نيست و برايش زحمت کشيده است. پويايي استاد انتظامي در اين کار مشهود است و حتي مي‌بينيد که از لب تاپ استفاده مي‌کنند و از اينترنت و ايميل بهره مي‌برند.

وي درباره نام اين مستند اظهار داشت: اسم فيلم ترجمه متن به تصوير است و نام اين فيلم هم تصويري است و به جاي آن سه نقطه هر چيزي مي‌توان نوشت، مي‌توان نام عزت‌الله انتظامي و يا سينما را گذاشت. در واقع آسمان آبي هيچ وقت از بين نمي‌رود.

قلي‌پور درباره نحوه ارائه اين كار گفت: گمان مي‌كنيم اگر اين فيلم تبديل شود و به روي پرده آيد زياد مقبول نيست. اين فيلم بايد دم دست‌تر باشد و به شبكه نمايش خانگي آيد تا ده‌ها بار بايد ديده شده و ماندگار شود.

اما انتظامي ادامه داد: فروش فيلم در سوپر ماركت‌ها باعث شده ديدن فيلم به خانه‌ها و ميان خانواده‌ها برود. اما فكر مي‌كنم اين مستند اگر نمايش عمومي داشته باشد و تبليغ خوبي برايش شود مي‌تواند يك هفته سالن را با پيش فروش پر كند و با توجه به مراجعيني كه دارم و اظهار علاقه‌اي كه براي ديدن آن مي‌كنند همه منتظرند اين كار را ببينند و از آن استقبال شود همانطور كه در نمايش‌هايي كه فيلم در جشنواره فجر داشت از آن استقبال شد.

وي افزود: من استقبال ، تشويق و نگاه تماشاگر را تشخيص مي‌دهم كه راضي هست يا نه . تا قبل از اولين نمايش فيلم در سينما «آزادي» استرس زيادي داشتم و حتي از خواب مي‌پريدم. اما استقبالي كه شد راحتم كرد و آن‌قدر سرحال بودم كه متوجه نشدم از پله‌هاي سينما چگونه پايين آمدم و شب‌اش اين بار از خوشحالي خوابم نبرد.

آقاي بازيگر سينماي ايران با بيان اينكه هميشه از اعتماد به جوانها جواب مثبت گرفته است به ايسنا گفت: دوست داشتم اين کار را شخصي از نسل جوان بسازد تا فکر جديدي داشته باشد و از نتيجه کار راضي هستم و هميشه به اين نسل اعتقاد زيادي دارم. خانه تئاتر يا خانه هنرمندان مي‌روم جوان‌ها و اشتياقشان را كه مي‌بينم انگيزه پيدا مي‌كنم،استعدادهاي فوق‌العاده‌اي ميان آنها است.

در پايان اين نشست قلي‌پور از عوامل اين مستند بويژه مجيد انتظامي سازنده موسيقي متن و مستانه مهاجر تدوينگر فيلم قدرداني کرد.

انتهاي پيام