آن سوي خط خانم منشي گفت فلاني مي خواهد با شما صحبت كند؛ پس از چند دقيقه معطلي كه رسم غالب مديران در اين گونه تماس هاست، اين آقا كه از مسوولين ذي ربط سينمايي است شروع به صحبت كرد و با عصبيت درباره فيلم "يك وجب ازآسمان " و اخبار و حواشي آن سخن گفت و سپس تخطئه فيلم و درانتها به موضوعي اشاره كرد كه ابتدا مقصودش را نفهميدم. اين آقا با همان لحن عصبي و پرخاشگرانه آماري از پخش تيزرهاي تلويزيوني فيلمم داد و سپس مبلغ بدون سوبسيد اين آگهي‌ها را به رخم كشيد. به او عرض كردم منظور ايشان را نمي فهمم چرا كه اين موضوع رسم معمول و قاعده و قانوني است كه سالهاست شامل غالب فيلم هاي فرهنگي مي شود و مختص فيلم «يك وجب ازآسمان» نبوده و نيست ؛ اهالي سينما نيز از آن مطلع‌اند.
در ادامه اين نامه آمده است: در ماه‌هاي اخير هم شاهد بوديم كه اين نوع سوبسيد فرهنگي به دليل مسائل سياسي حتي برخي از فيلم هاي غيرفرهنگي را هم شامل شد؛ بعلاوه در نسبت با فيلم هاي مشابه اش حجم تبليغاتي پايين تر داشته ، ثالثاً تعداد مطلوب پخش اين تيزرها در ساعات پر مخاطب تلويزيون درست يازده روز پس از نمايش تا سه روز قبل از پايين كشيدن فيلم از اكران بوده است كه البته اين موضوع به هيچ وجه ارتباطي به سازمان صدا وسيما و مديريت محترم بازرگاني ندارد و مشكل را بايد درجاي ديگري جستجو كرد. آنگاه اين آقا كه گويي اصلاً اين استدلال ها را نمي شنود صحبتش را اينطور ادامه داد كه قصد دارد اين رقم بدون سوبسيد را بر اساس فاكتوري ازسوي سازمان صدا وسيما منتشر كند بدون اينكه رقم واقعي پرداخت شده اعلام شود تا پاسخي دندان شكن باشد در مقابل اعتراض‌هايم !!!
وي در ادامه اين نامه آورده است: به او گفتم چرا در مورد فيلم‌هاي مشابه اين كار را نكرده و نمي‌كنيد كه رقم تبليغات تلويزيوني و غير تلويزيوني شان نجومي است ؛ او صراحتاً پاسخ داد به اين دليل كه آنها چيزي نمي‌گويند اما تو مي‌گويي، آنها اعتراض نمي‌كنند اما تو اين كار را مي‌كني ، آنها چيزي نمي نويسند اما تو مي نويسي ، آنها اين موضوعات را به رسانه ها نمي كشانند اما تو مي‌كشاني، آنها زير سوال نمي‌برند اما تو مي‌بري!
وزيريان در خاتمه نوشته است: در اينجا متوجه شدم كه به جاي "تامل " و "ترديد " در مشي و رفتارها ، سياست "تهديد " اتخاذ شده؛ پس از ايشان خواستم كه حتماً آنچه را كه مرا از آن مي‌ترساند انجام دهد تا من هم از آن پس بتوانم بدون معذورات قانوني و حقوقي به جاي اين كه اين طور مطلب بنويسم كه مشخصاً معلوم نيست با كجا يا چه كساني سخن مي گويم بتوانم با آسودگي و طيب خاطر و به روشني حرفم را بزنم و چيزهايي را كه تاكنون پنهان مانده است شفاف سازم، آن هم نه در سطح چند نشريه سينمايي ، كه در يك كنفرانس رسانه‌اي پس از نمايش فيلم با حضور منتقدان، خبرنگاران، مسئولان ذي‌ربط و تمامي كساني كه بايد پاسخگو باشند . اكنون با توكل به خداي تبارك و تعالي مشتاقانه منتظر آن لحظه هستم.
انتهاي پيام/ا