درمان با دیدانوزین پیشرفت به سمت ایدز را به تأخیر می اندازد به طور موقت میزان CD4 را افزایش می دهد و به طور نسبی «تی ژنی P24 را در افراد با بیماری ایدز و میزان CD4 کمتر از 300 سلول در میکرولیتر که با طول مدّت متفاوت زیدوودین تراپی شده اند،سرکوب می کند.بنابراین دیدانوزین برای درمان بیمارانی که قبلاً زیدوودین تراپی شده اند توصیه می شود.دیدانوزین به صورت قرص جویدنی بافری شده قابل انتشار یا پودرهای بافری شده (Sachet) جهت تهیۀ محلول خوراکی در دسترس است. دوز توصیه شده دیدانوزین دو قرص جویدنی 100 میلی گرمی با یک ساشه 250 میلی گرمی حل شده در حداقل 25/28 گرم آب،می باشد که هر 12 ساعت و با معده خالی مصرف می شود. دوزهای کمتر برای بیماران سبک وزن کمتر از 60 کیلوگرم توصیه می شود. بعلاوه داروهایی که به PH اسیدی نیاز دارند (داپسون و کتوکونازول) می بایست 2 ساعت پس از دیدانوزین مصرف شوند.

سمیّت های همراه دیدانوزین درمانی شامل نوروپاتی محیطی ،آماس پانکراس بالا رفتن آمیلاز سرم و اسید اوریک آن،دهان خشک،علائم گوارشی،مسمومیت کبدی و موارد نادری از به هم خوردگی تعادل الکترولیتهی وآریتمی قلبی می باشد. دهان خشک،تغییر مزه،سختی قرص جویدنی،تهوّع،استفراغ و اسهال شایع بوده در ارتباط با بافرسیترات- فسفات به کار برده شده در فرمولاسیون کنونی است. جداسازی کافی قرص جویدنی و مخلوط کردن ساشه در حجم زیادی از آب سرد یا آب میوه ممکن است این مشکلها را تقلیل دهد.

پانکراتیت جدی ترین واکنش سوأ، در طی درمان با دیدانوزین است. میزان سالانه پانکراتیت 7 درصد در دوزهای 500 میلی گرم در روز (ساشه) و 9 درصد در دوزهای 750 میلی گرم در روز (ساشه) در آنهایی که بیماری طول کشیده ایدز دارند تخمین زده می شود.در صورت شک به پانکراتیت،دیدانوزین درمانی می بایست قطع شود. از تجویز دیدانوزین با داروهایی که سبب پانکراتیت می شود (پنتامیدین) نیز می بایست خودداری نمود.

افزایش آمیلاز در 18 تا 19 درصد بیمارانی که 500 تا 750 میلی گرم در روز (ساشه) دیدانوزین دریافت می کنند مشاهده می شود که با افزایش ریسک پانکراتیت همراه است. قطع درمان و کاهش دوز دیدانوزین برای هیپرامیلازی متوسط تا شدید توصیه می شود.