تصريح كرد: هرگونه خلل در نقش زن در خانواده به عنوان همسر و مادر مي‌تواند استحکام خانواده را در معرض خطر قرار دهد و اهميت تقويت اين نقش در زنان داراي همسر معتاد زماني بيشتر مي‌شود كه بدانيم اكثر مردان معتاد كشور متاهل هستند.

وي با بيان اين كه تعيين عوامل موثر ازدواج با مردان معتاد، تعيين عوامل مرتبط با آسيب‌ديدگي زنان در مواجهه با همسر معتاد و تعيين عوامل مرتبط با تاب‌آوري زنان در مواجهه با همسر معتاد بسيار قابل اهميت است، افزود: مصرف چندگانه مواد توسط همسر، آزار فيزيکي و خيانت جنسي و عاطفي از عوامل موثر در كاهش تاب‌آوري زنان داراي همسر معتاد در برابر اعتياد است؛ ضمن اين كه افت وضعيت اقتصادي، اختلال در عملکرد جنسي و افکار و اقدام به خودکشي در ميان زنان همسر معتاد از جمله شاخص‌هايي است كه با تفاوت معناداري نسبت به زنان داراي شوهر سالم در زنان داراي همسر معتاد مشاهده مي‌شود.

اين پژوهشگر حوزه اعتياد گفت: ثبات هيجاني، ميزان اضطراب و افسردگي، وظيفه شناسي و عزت نفس زنان داراي همسر معتاد به طور معناداري از نظر آماري از زنان داراي همسر سالم کمتر است.

وي خاطرنشان كرد: به طور كلي تاب‌آوري زنان داراي همسر معتاد در برابر اعتياد معمولا پايين است و متاسفانه آنچه به عنوان عامل كاهش تاب‌آوري زنان داراي همسر معتاد مطرح مي‌شود، رفتارهاي شديد اعتيادي همسر است.

وي در ادامه تصريح كرد: بر اساس يافته‌هاي پژوهشي كه تحت عنوان «بررسي عوامل تاب‌آوري زنان داراي همسر معتاد در برابر اعتياد» توسط دانشگاه علوم بهزيستي و توانبخشي در سال گذشته براي تعيين عوارض زندگي با همسران معتاد و به صورت مقايسه‌اي در بين 200 زن داراي همسر معتاد (خياباني، زنداني و تحت درمان) و 200 زن داراي همسر سالم انجام شد، 82 درصد از زنان داراي همسر معتاد با اطلاع همسر خود مواد مخدر مصرف مي‌كنند كه اين يافته‌هاي آماري نشان مي‌دهد كه ما بايد زنان داراي همسران معتاد را به طور ويژه تحت آموزش قرار دهيم تا بتوانند به خوبي در برابر اعتياد همسر خود مقابله كنند.

انتهاي پيام