وي افزود: پس از جمع‌آوري ترياك، شيره خام آن را طي عمل تياري (مالش و حرارت) به ماده‌اي قهوه‌اي رنگ به نام ترياك تبديل و به اشكال چانه، لول و... بسته‌بندي مي‌كنند.
باقريان با اشاره به اين كه از ترياك تاكنون 150 نوع الكالوئيه( اجزاء) شناخته شده كه بالغ بر 40 نوع آنها قابل دسترسي و تجزيه است، تصريح كرد: سه نوع آن در جهان كنوني تحت نظارت سازمانهاي بين‌المللي كنترل و مبارزه با مواد مخدر موسوم به ( lNCB) است.
اين كارشناس، معروفترين آلكالوئيدهاي ترياك را مرفين 4 تا 20 درصد، ناركوتين 8/0 الي 10درصد، پاپاورين 5/0 تا يك درصد، تبائين 2/0 تا يك درصد، كدئين 2/0 تا 8/0 درصد و نارسئين 1/0 تا 5/0 درصد نام برد.

باقريان با اشاره به اين كه ترياك ابعاد و اشكال مختلفي مانند حب، لول، چانه و .... دارد و رنگ آن قهوه‌اي مايل به سياه با بافت شل و نرم بوده، به طوري كه گاه در اثر خشك شدن سفت و شكننده است، خاطرنشان كرد: معمولا" براي شناسايي ترياك روشهاي غيراصولي و ناصحيح مانند بوئيدن، چشيدن و سوزاندن و.... پيشنهاد مي‌شود كه تمامي روشهاي ياد شده علاوه بر غلط بودن، خطر ابتلاء به اعتياد را نيز در دراز مدت به دنبال خواهد داشت.

به گفته اين كارشناس مواد مخدر، بهترين و مطمئن‌ترين راه شناسايي اين ماده بهره‌برداري از معرف‌هاي شيميايي موسوم به محلول ماركيز است.

وي همچنين در خصوص راه‌هاي مصرف نيز خاطرنشان كرد: ترياك را به روش‌هاي مختلف مانند تدخين (دودكردن به هر وسيله‌اي مانند وافور، سيخ و سنگ و سنجاق، قرقري و ...) بلع، نوشيدن و حتي تزريق مورد مصرف قرار مي‌دهند، اما متداولترين روش بكارگيري وسيله‌اي به نام وافور است.

باقريان افزود: وافور از يك سر سراميكي به نام حقه و يك لوله كه دود حاصل از تدخين ترياك را به مجاري تنفسي فرد هدايت مي‌كند؛ تشكيل شده است و هنگام بكارگيري وافور بخشي از ترياك كه داراي ناخالصي بيشتر است به صورت نيمه مذاب داخل حقه جمع‌آوري مي‌شود كه به آن اصطلاحا سوخته ترياك مي‌گويند.

وي در خصوص سوخته ترياك اظهار كرد: سوخته معمولا" به رنگ قهوه‌اي تيره و يا سياه و به صورت كاملا" براق مانند ذرات قير ديده مي‌شود كه حاوي مقاديري مرفين است و به صورت نوشيدن و يا بلع مورد سوء مصرف قرار مي‌گيرد.

اين كارشناس در خصوص شيره ترياك، اذعان كرد: با تراشيدن داخل حقه وافور و به دست آوردن سوخته ترياك، سوخته را با ترياك به نسبت 3 به 1 مخلوط كرده و مي‌جوشانند و از صافي عبور مي‌دهند و سپس محلول حاصل كه از صافي عبور مي‌كند را مي‌جوشانند تا قوام آمده سفت شود و به آن شيره ترياك مي‌گويند.

وي خاطرنشان كرد: شيره ترياك در غالب تيكه‌هاي سياه رنگ و براق ديده مي‌شود و تفاوت آن با سوخته در اين است كه سوخته داراي سطحي ناصاف و زبر و خشن است، در حالي كه شيره ترياك يا شيره مطبوخ داراي سطحي صاف و سيقلي است. همچنين قدرت تخدير شيره ترياك چندين برابر ترياك بوده و شايد به همين خاطر به معتادان كه در درجه بالايي از تخريب قرار دارند، شيره‌اي گفته مي‌شد.

اين كارشناس در خصوص طريق مصرف شيره ترياك گفت: شيره ترياك را به وسيله‌اي به نام نگاري تدخين مي‌كنند و معمولا" جهت انجام چنين عملي، فرد در حالت درازكش به استعمال شيره مي‌پردازد و فرد ديگري به عنوان ساقي از وي نگهداري مي‌كند، زيرا همانطور كه گفته شد قدرت تخدير شيره بسيار بالا بوده و در صورتي كه فرد در حالتي غير درازكش باشد، دچار سرگيجه و تهوه شده و به زمين خواهد افتاد. شيره را به روشهاي ديگري مانند تدخين با سيخ و سنجاق، بلع و نوشيدن نيز مورد استعمال قرار مي‌دهند.

وي با اشاره به اين كه با صاف كردن محلول شيره، بخشي از آن به صورت نامحلول در صافي باقي مي‌ماند كه به آن تفاله ترياك گفته مي‌شود، توضيح داد: اين ماده معمولا" به شكل پودر قهوه‌اي رنگ و فاقد مرفين ديده مي‌شود كه مي‌بايست دور ريخته شود، اما اين روزها به منظور افزايش حجم مواد مخدر اين ماده را به عنوان ناخالصي به ترياك اضافه مي‌كنند.

به نوشته سايت پليس باقريان در خصوص ميزان مصرف اين ماده مخدر در كشور گفت: ترياك به عنوان يك ماده مخدر سنتي به دليل بوي حاصل از مصرف آن و ادوات مصرفش در بين جوانان متداول نيست.

اين كارشناس افزود: ترياك به دليل داشتن انواع آلكالوئيد، تاثيريش بر روي كرتكس مغز بيشتر و در نتيجه ترك آن نيز سخت‌تر است.

باقريان با اشاره به اين كه سالانه 6 هزار و 100 تن ترياك در افغانستان توليد مي‌شود، تصريح كرد: حدود 60 تا 70 هزار هكتار زمين‌هاي اين كشور زير خشت خشخاش است.

كارشناس اداره آموزش پليس مبارزه با مواد مخدر ناجا يادآور شد: البته ترياك تهيه شده در بازار مصرف به مرفين و هروئين تبديل شده كه در بازارهاي اروپايي نيز مصرف بالايي دارد.