تصرف شیطان در جسم انبیا!!

تصرف شیطان در جسم انبیا!!

شیطان و انبیا گاهی سوال می‌شود که قلمرو نفوذ شیطان تا کجاست؟ آیا فعالیت گمراه‌کننده او فقط در حد دعوت، ‌وسوسه، تزیین، تسویل و القاء افکار باطل است؟ یا اینکه فراتر از این امور، در حوزه جسم و جسمانیات افراد بشر هم تصرف می‌کند؟ پاسخ اجمالی بدین سوال این است که شیطان می‌تواند در انسان‌های […]

شیطان و انبیا

گاهی سوال می‌شود که قلمرو نفوذ شیطان تا کجاست؟ آیا فعالیت گمراه‌کننده او فقط در حد دعوت،
‌وسوسه، تزیین، تسویل و القاء افکار باطل است؟ یا اینکه فراتر از این امور، در حوزه جسم و جسمانیات افراد
بشر هم تصرف می‌کند؟ پاسخ اجمالی بدین سوال این است که شیطان می‌تواند در انسان‌های عادی در محدوده نفس و
بدن آنها هر دو تصرف نماید اما در انسان‌های عالی مانند پیامبران و پیشوایان پاک-درود خدا بر ایشان- تنها می‌تواند
در حوزه جسم شریف‌شان (و نه نفس پاکشان) اثر بگذارد.

پاسخ مشروح

شیطان پس از آنکه در جریان خلقت آدم(ع) از درگاه الهی رانده شد، سوگند یاد کرد که دست از تلاش
برندارد مگر اینکه همه فرزندان آدم را گمراه سازد جز آنها که در وادی امن اخلاص یعنی مخلَصین(به فتح لام)
ماوی گزیده‌اند: قالَ فَبِعِزَّتِکَ لَأُغْوِیَنَّهُمْ أَجْمَعِینَ إِلَّا عِبادَکَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِینَ(حجر/۸۲و۸۳) ابلیس گفت: به عزّت تو سوگند که همه (ى مردم)
را گمراه خواهم کرد.
مگر بندگان تو آنان که خالص شده‏اند.

شیطان برای دستیابی بدین هدف، از سه طریق عمل می‌کند :

یک.
از راه دخالت در قوای ادراکی انسان(قوه خیال، واهمه و…
) به شیوه وسوسه، القاء، تزیین زشتی‌ها، تسویل و…

دو.
از راه تحریک و به‌کارگیری قوای جسمانی مانند قوه غضب، قوه شهوت و الخ.

سه.
از راه دخالت در حوزه جسم و مسّ بدن‌های مادی انسان‌ها

همه دانشمندان اسلامی موارد یک و دو را برای
انسان‌های معمولی پذیرفته‌اند.
اما اختلاف نظر دارند در اینکه آیا شیطان در حوزه قوای ادراکی معصومین هم می‌توانند نفوذ کند یا خیر؟ مورد
سوم نیز مورد اختلاف است که در اثنای بحث گفته خواهد شد.

در این تردیدی نیست که پیامبران به دلیل دارا بودن ملکه عصمت که لازمه امر نبوت است، در مرحله دریافت
وحی و ابلاغ آن به امت، به هیچ وجه مقهور شیطان واقع نمی‌شوند.
اما بنا بر عقیده برخی از علمای فِرَق عامه، پیامبران فقط در مراحل مرتبط با پدیده وحی معصوم و مصون
از دستبرد شیطان‌اند اما در انجام تکالیف دینی و اموری عادی زندگی خود معصوم نیستند.
ایشان بروز نسیان و سهو در اثر دخالت شیطان در قوای ادراکی آنها را جایز می‌شمرند.
در خصوص عقیده بزرگان شیعه نیز باید گفت به جز- شیخ صدوق و استادش ابن ولید- اکثرا معتقدند که شیطان
نه در مراحل اخذ، حفظ و تبلیغ وحی و نه حتی در مرحله تکالیف دینی، نمی‌تواند در افکار و افعال
معصومین نفوذ کند.
با این حال، برخی چون علامه طباطبایی(ره) جایز دانسته‌اند که شیطان بتواند در پاره‌ای از امور عادی زندگی پیامبران که
ربطی به احکام الهی و هدایت مردمان ندارد، اثر بگذارد.

علامه در المیزان شواهدی آورده است که نشان می‌دهد شیطان می‌تواند در ذهن و جسم پیامبران معصوم نیز راه یابد.

دلایل علامه طباطبایی(ره) در باب دامنه نفوذ شیطان نسبت به انبیاء

وی بر این باور است که پیشوایان دینی در جمیع مراحل مربوط به دریافت، نگهداری، تبلیغ وحی، عمل به تکالیف
دینی و همه حوزه‌های مرتبط به راهبری دینی مردم معصوم از خطاء، گناه، نسیان و سهو‌اند.
علامه در ذیل آیه ۲۱۳ سوره بقره، چند دلیل محکم اقامه می‌کند تا اثبات نماید پیامبران در موارد گفته شده
دارای مقام عصمت‌اند.
با این همه، بر آن است که معصومین در زندگانی عادی خویش از مطلق آزار و ایذاء شیاطین ایمن
نیستند.
آنگاه شواهدی را از قرآن بیان می‌کند تا بتواند این دیدگاه را بر کرسی قبول بنشاند.

شاهد نخست: سوره کهف، کریمه ۶۳

«فَإِنِّی نَسِیتُ الْحُوتَ وَ ما أَنْسانِیهُ إِلَّا الشَّیْطانُ أَنْ أَذْکُرَهُ:» [من (پریدن) ماهى (به دریا) را فراموش کردم (که براى
تو بگویم) و کسى جز شیطان آن را از یاد من نبرد، تا آن را یادآورى کنم.
و (در کمال) شگفتى ماهى راه خود را در دریا پیش گرفت (و رفت).]

این سخن از زبان وصی و
همراه حضرت موسی(ع) یعنی یوشع بن نون(که بنا بر قولی پیامبر نیز بوده است) بیان شده است.برخی، مانند زمخشری در
الکشاف، برآنند که به هیچ وجه نمى‏توان پذیرفت که خدا شیطان را بر انبیاى خود مسلط کند تا هر جور
دلش خواست آن حضرات را اذیت و آزار کند و دچار عذاب نماید و از این راه داغ دل خود
را از آنان بستاند، چون اگر بنا باشد این کار نسبت به انبیاء جایز باشد، نسبت به پیروان انبیاء یعنى
مردم صالح نیز (به طریق اولى) جایز است، آن وقت رانده درگاه خدا هیچ مومن صالحى را از این انتقام
خود سالم نمى‏گذارد، همه را بیچاره و هلاک مى‏کند با اینکه در قرآن کریم مکرر آمده، که شیطان به غیر
از وسوسه هیچ دخالت و تاثیر دیگر ندارد.( ۱)

علامه طباطبایی در پاسخ به ایشان می‌گوید:آنچه در قرآن کریم از
خصائص انبیاء و سایر معصومین شمرده شده، همانا عصمت است که به خاطر داشتن آن، از تاثیر شیطان در نفوسشان
ایمن‌اند، و شیطان نمى‏تواند در دل‌هاى آنان وسوسه کند.
و اما تاثیرش در بدن‌هاى انبیاء و یا اموال و اولاد و سایر متعلقات ایشان، به اینکه از این راه
وسیله ناراحتى آنان را فراهم سازد، نه تنها هیچ دلیلى بر امتناع آن در دست نیست، بلکه دلیل بر امکان
وقوع آن هست، و آن آیه همین آیه شریفه است.
پس، از این آیه برمى‏آید که شیطان این گونه دخل و تصرف‌ها را در دل‌هاى معصومین دارد.
و اما اینکه گفت: لازمه جواز و امکان مداخله شیطان در دل‌هاى انبیاء این است که در دل‌هاى پیروان انبیاء
نیز دخل و تصرف بکند، در پاسخش مى‏گوییم: این ملازمه را قبول نداریم، زیرا ما که مى‏گوییم ممکن است شیطان
چنین تصرف‌هایى در دل‌هاى معصومین بکند، معتقدیم که هر جا چنین تصرف‌هایى بکند به اذن خدا مى‏کند، به این معنا
که خدا جلوگیرش نمى‏شود، چون مداخله شیطان را مطابق مصلحت مى‏بیند، مثلا مى‏خواهد مقدار صبر و حوصله بنده‏اش معین شود.

و لازمه این حرف این نیست که شیطان بدون مشیت و اذن خدا هر چه دلش خواست بکند و هر
بلایى که خواست بر سر بندگان خدا بیاورد، و این خود روشن است.( ۲).و اگر مساله فراموشى را به شیطان
و تصرفات او نسبت داده عیبى و اشکالى ندارد، و با عصمت انبیاء از تصرف شیطان منافات ندارد، زیرا انبیاء
(ع) از آنچه برگشتش به نافرمانى خدا باشد (از آن جمله سهل‏انگارى در اطاعت خدا) معصومند، نه مطلق ایذاء و
آزار شیطان حتى آنهایى که مربوط به معصیت نیست، زیرا در نفى اینگونه تصرفات دلیلى در دست نیست، بلکه قرآن
کریم اینگونه تصرفات را براى شیطان در انبیاء اثبات نموده است.
(۳)

شاهد دوم: سوره آل عمران، کریمه ۴۱

قالَ رَبِّ اجْعَلْ لِی آیَهً قالَ آیَتُکَ أَلَّا تُکَلِّمَ النَّاسَ ثَلاثَهَ أَیَّامٍ إِلَّا رَمْزاً وَ اذْکُرْ رَبَّکَ کَثِیراً وَ
سَبِّحْ بِالْعَشِیِّ وَ الْإِبْکارِ [(زکریّا) گفت: پروردگارا! براى من نشانه‏اى قرار ده (تا علم من به یقین و اطمینان تبدیل
شود.
خداوند) فرمود: نشانه‏ى تو آن است که تا سه روز با مردم سخن نگویى، مگر از طریق اشاره.
(البتّه به هنگام ذکر خدا زبانت باز مى‏شود.
پس) پروردگار خود را (به شکرانه‏ى این نعمت) بسیار یاد کن و هنگام شب و صبح او را تسبیح گوى.]

در ذیل این آیه، سوالی مطرح است و آن اینکه: چرا حضرت زکریا (ع) از خداوند نشانه و علامت درخواست
می کند؟ در پاسخ به این سوال دو دیدگاه عمده وجود دارد: عده‌ای گفته‌اند: او در صدایی که شنیده تردید
داشته که آیا این صدا، وحیانی و از ناحیه ملک است یا از ناحیه شیطان .
لذا برای تمییز این دو از خداوند آیت طلب نموده است.
برخی نیز( مانند طبرسی در مجمع البیان) معتقدند زکریا این علامت را برای فهمیدن زمان تحقق بشارت الهی یعنی حاملگی
همسرش می‌خواسته است.

بنا بر دیدگاه علامه، وجه دوم تا حدى از سیاق آیات و جریان داستان بعید بنظر مى‏رسد، و لیکن
علت اینکه مفسرین جرأت نکرده‏اند وجه اول را اختیار کنند، یعنى بگویند منظورش از آن درخواست این بوده که بفهمد
خطاب نامبرده از ناحیه خدا بوده یا از ناحیه شیطان، این بوده که فکر کرده‏اند شان انبیا عالى‏تر از آن
است که شیطان در صدد گمراه کردنشان برآید و آن حضرات بخاطر عصمتى که دارند صداى فرشته را از صدا
و وسوسه شیطان تشخیص مى‏دهند و ممکن نیست شیطان با فهم آنان بازى کند، و در نتیجه طریق فهم بر
آنان مشتبه گردد.
و این گفتار هر چند حق است، و لیکن باید دانست که اگر انبیا (ع) حق و باطل را تشخیص
مى‏دهند و شناختى دارند، شناختشان از ناحیه خدا است نه از ناحیه خودشان، و به استقلال ذاتشان، و وقتى این
طور شد چرا جایز نباشد که زکریا همین شناخت را از خدا بخواهد، و بخواهد که نشانه‏اى برایش قرار دهد
و چه محذورى در آن هست، بله اگر دعایش مستجاب نشده بود و خدا نشانه‏اى براى استجابت دعایش قرار نداده
بود اشکال بالا بجا و وارد بود.
علاوه بر اینکه خصوصیت خود آیت و نشانه- که سخن نگفتن در مدت سه روز باشد- موید و بلکه دلیل
بر همین وجه است، براى اینکه هر چند براى شیطان امکان این معنا هست که در جسم انبیا تصرف نموده،
و یا عمل آنان را از رسیدن به نتیجه که همان ترویج دین است باز بدارد، و نگذارد مردم به
ایشان روى آورند، و در نتیجه نیروى دشمنان دین ضعیف گردد.

و آیات زیر هم نمونه‏اى از این تصرفات را ذکر نموده، در باره تصرف شیطان در جسم ایوب (ع) مى‏فرماید:”
وَ اذْکُرْ عَبْدَنا أَیُّوبَ، إِذْ نادى‏ رَبَّهُ أَنِّی مَسَّنِیَ الشَّیْطانُ‏ بِنُصْبٍ وَ عَذابٍ
“.

و در باره جلوگیریش از ترویج دین مى‏فرماید:” وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِکَ مِنْ رَسُولٍ وَ لا نَبِیٍّ إِلَّا إِذا
تَمَنَّى أَلْقَى الشَّیْطانُ فِی أُمْنِیَّتِهِ، فَیَنْسَخُ اللَّهُ ما یُلْقِی الشَّیْطانُ ثُمَّ یُحْکِمُ اللَّهُ آیاتِهِ” یعنى قبل از تو هیچ رسول
و نبیى نفرستادیم مگر آنکه هر وقت قرائت کرد، شیطان در قرائت وى دسیسه کرد، در نتیجه خداى تعالى آنچه
را شیطان القا کرده بود نسخ نموده، آن گاه آیات خود را تحکیم مى‏بخشید.
آنجا که مى‏فرماید:” وَ اذْکُرْ عَبْدَنا أَیُّوبَ إِذْ نادى‏ رَبَّهُ أَنِّی مَسَّنِیَ الشَّیْطانُ بِنُصْبٍ وَ عَذابٍ(صاد/۴۱)(۴)

تبیان

دختر ایرانی که یک شبه قد بلند شد !
بد شدن حال ترانه علیدوستی در فرودگاه + فیلم
برچسب ها:
اخبار مرتبط :

فروشگاه آنلاین مد و لباس دُلیچیسامسونگآژانس کاتریناتاژآیسان پروزازقصر شیرین
دکتر تاجبخشدکتر بتول طاهریمهر پروازعضویت در تلگرامدکتر دین محمدی
عضویت در تلگرامشارژعضویت در تلگرام
آیا اسلام با شادی‌ کردن مخالف است؟
آیا اسلام با شادی‌ کردن مخالف است؟
توصیه های قرآنی برای آداب غذا خوردن
توصیه های قرآنی برای آداب غذا خوردن
چرا کسانی که در آخرالزمان زندگی میکنند روزیشان تنگ است؟
چرا کسانی که در آخرالزمان زندگی میکنند روزیشان تنگ است؟
ضرورت های تربیت جنسی از دیدگاه اسلام
ضرورت های تربیت جنسی از دیدگاه اسلام
اگر دنبال روزی حلال هستید؛ بخوانید
اگر دنبال روزی حلال هستید؛ بخوانید
یک راه ساده برای کسب درجات بالای بهشت
یک راه ساده برای کسب درجات بالای بهشت
عواقب ناشکری در برابر بلاهای کوچک
عواقب ناشکری در برابر بلاهای کوچک
سوره ای که عشق و محبت را زیاد می کند
سوره ای که عشق و محبت را زیاد می کند
فروشگاه آنلاین مد و لباس دُلیچیسامسونگآژانس کاتریناتاژآیسان پروزازقصر شیریندکتر تاجبخشدکتر بتول طاهریمهر پروازعضویت در تلگرامدکتر دین محمدیعضویت در تلگرامشارژعضویت در تلگرام
x